Onder 4 Rechtbank Amsterdam 28 juli 2016

Met betrekking tot feit 2 is de rechtbank van oordeel dat de aangifte van [persoon 2] steun vindt in de bewezenverklaring van feit 1. Daartoe overweegt de rechtbank dat sprake is van voldoende en essentiële overeenkomsten tussen het hiervoor bewezen verklaarde feit en hetgeen [persoon 2] in haar aangifte heeft gesteld. Beide aangeefsters hebben verklaard dat zij in de behandelkamer van verdachte eerst met hem aan een bureau zaten, dat verdachte het gesprek op een gegeven moment op onderwerpen bracht die met seksualiteit verband hielden, dat verdachte hun vroeg zich uit te kleden en op een kleedje op de grond te gaan liggen, dat verdachte vervolgens ook naakt was en aangeefsters op een voor hen onverwacht moment heeft gepenetreerd. Daarnaast hebben beide aangeefsters verklaard dat zij in de veronderstelling verkeerden dat zij moesten doen wat verdachte hun opdroeg, omdat dit zou bijdragen aan de genezing van hun vader. Aldus is bij beide feiten sprake van meerdere overeenkomsten in de handelwijze van verdachte. Die overeenkomsten zijn bovendien onderscheidend op essentiële punten. In beide gevallen gebruikte verdachte zijn overwicht als volwassene en als genezer om de meisjes te laten doen wat hij wilde zodat hij vervolgens met hen kon doen wat hij wilde. Weliswaar is sprake van enig verschil in aanpak bij beide aangeefsters, maar dit verschil is naar het oordeel van de rechtbank te verklaren vanuit het verschil in de reactie van aangeefsters op hun “behandeling”. Zo blijkt uit de verklaringen van [persoon 2] dat verdachte haar zodanig op haar gemak wist te stellen, dat zij onmiddellijk deed wat verdachte haar vroeg. [persoon 1] daarentegen voelde zich ongemakkelijk bij de vragen van verdachte en ging daar tegen in de verdediging. Daarop vroeg verdachte haar om enkele (religieuze) teksten in het Javaans op te lezen waarna ook zij gehoor gaf aan zijn verzoek om zich uit te kleden en op de grond te gaan liggen. Zij gaf naar eigen zeggen gevolg aan het verzoek om zich uit te kleden en te gaan liggen omdat zij dacht dat dit hoorde bij het bidden tot de geestenwereld. Naar het oordeel van de rechtbank is het verschillende feitenverloop in beide gevallen dan ook van ondergeschikte aard en doet dit niet af aan de essentie van de daartussen bestaande overeenkomsten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/30e17edfe8fe1ce3d12a2da40df28df3b5af0a97961eb8a144a0081f4bf83fc1 | shasum -a 256