Alinea 87 Rechtbank Amsterdam 4 november 2016

14. Partijen gehoord hebbende, acht de kantonrechter ook het beding dat bij treintje rijden € 300,00 aan ‘aanvullende schadevergoeding’ in rekening wordt gebracht niet oneerlijk in de zin van de Richtlijn. Ten eerste moet in dit kader worden bedacht dat het hier gaat om een gemaximeerd bedrag dat uit de aard der zaak éénmaal door de consument wordt verschuldigd in geval van contractbreuk; als de consument, nadat hij de parkeergarage door middel van treintje rijden heeft verlaten, weer terugkomt om in die garage te parkeren, komt immers een nieuwe overeenkomst tot stand. Het gaat in casu dus niet om de (on)eerlijkheid van het moeten betalen van € 9.600,00 voor 32 x treintje rijden, maar om de (on)eerlijkheid van het moeten betalen van € 300,00 voor 1 x treintje rijden. Ten tweede is een bedrag van € 300,00 niet buitensporig. Op zich voert [gedaagde] terecht aan dat Q-Park niet inzichtelijk heeft gemaakt hoe het bedrag zich verhoudt tot de werkelijke door Q-Park geleden schade, maar Q-Park heeft naar het oordeel van de kantonrechter genoegzaam gemotiveerd dat het fenomeen treintje rijden – en dus ook één enkel geval van treintje rijden – schade aan de onderneming berokkent en dat ten minste een gedeelte van de € 300,00 dient ter delging van die schade. Hoe groot dat gedeelte precies is, kan in het midden worden gelaten omdat het bedrag van € 300,00 mede is bedoeld als afschrikmiddel, en de activiteit van treintje rijden is zodanig onwenselijk dat een boete van netto € 300,00 (dus zonder dat in dat bedrag een schadevergoedingscomponent zou zijn verdisconteerd) naar het oordeel van de kantonrechter reeds de toets der kritiek zou kunnen doorstaan. De bedoelde onwenselijkheid zit hem niet alleen in het feit dat Q-Park zich moeite moet getroosten om treintje rijden te voorkomen dan wel op te sporen en af te handelen, maar ook in het gevaarzettende karakter van het treintje rijden: agressief rijden (‘bumperkleven’), is immers een vereiste voor succesvol treintje rijden, zodat het gevaar van personenschade en zaakschade op de loer ligt. Dit een en ander in ogenschouw nemend, kan niet worden gezegd dat het ‘€ 300,00 beding’ het evenwicht tussen de uit de overeenkomst voortvloeiende rechten en verplichtingen van de partijen ten nadele van de consument aanzienlijk verstoort. Het beding ecarteert binnen de grenzen van het redelijke de situatie van (het risico van) wanprestatie door een te kwader trouw en gevaarlijk handelende consument.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e9cfa3f5a620f326e736d669b2f41809303a41a1aabecdb568c1c1cb58439b5c | shasum -a 256