Onder 4.13. Rechtbank Amsterdam 16 november 2016

Tegen deze achtergrond kunnen de volgende conclusies worden getrokken. Voor zover [eisers gezamenlijk] aan haar beroep op dwaling ten grondslag heeft gelegd dat Continental geen zaken met Rabobank zou hebben gedaan, indien zij van de Euribormanipulatie op de hoogte was geweest, geldt het volgende. Deze stelling kan alleen al niet slagen omdat [eisers gezamenlijk] op het pleidooi heeft aangegeven dat enkel het bestaan van de mogelijkheid van manipulatie bij Continental tot een aanzienlijke voorkeur voor juist de variabele rente zou hebben geleid. Dit betekent derhalve dat zij bereid was de variabele rente, waarvan zij meent dat die door manipulatie is vastgesteld, te betalen. De stellingen van [eisers gezamenlijk] komen er daarmee feitelijk op neer dat Continental met Rabobank geen zaken wil doen waar het een product betreft (de renteswap) dat tot resultaat heeft dat zij een vaste rente betaalt, waarop (de mogelijk gemanipuleerde) Euribor geen invloed heeft, maar wel waar het een product betreft (de lening) op grond waarvan zij een rente betaalt die rechtstreeks is gebaseerd op diezelfde (mogelijk gemanipuleerde) Euribor. Daaruit kan, zoals Rabobank terecht aanvoert, slechts worden afgeleid dat de vernietiging niet wordt verlangd vanwege het (laakbaar) handelen van Rabobank, de Euribormanipulatie, maar slechts omdat Euribor inmiddels een gunstigere rente is dan de (niet gemanipuleerde) door Continental betaalde vaste (swap)rente. Het beroep op (wederzijdse) dwaling treft dan ook geen doel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e9927587b02e44476298bcd39c033ec943f3b75c6f13ee00fad11e05caa4edb2 | shasum -a 256