Onder 3.6. Rechtbank Amsterdam 20 december 2016

De rechtbank oordeelt als volgt. Wanneer sprake is van gelaagdheid in de regelgeving, zoals dat in deze zaak het geval is, is het niet onbegrijpelijk dat als een wet verandert, die verandering niet direct doorgevoerd kan worden in alle daaronder hangende, lagere regelgeving. Juist om deze reden voorziet de Huisvestingswet 2014 in overgangsrecht en geeft artikel 51, derde lid, in samenhang met het tweede lid en artikel XXIII van de Wet afschaffing plusregio’s, de desbetreffende bestuursorganen een jaar de mogelijkheid om de lagere regelgeving aan te passen en voor zover nodig de Huisvestingsverordening 2013 te wijzigen. Geen rechtsregel verzet zich ertegen dat een deel van de Huisvestingsverordening 2013 nog ziet op de Huisvestingswet (oud), terwijl het deel dat gaat over de woonruimteverdeling al ziet op de Huisvestingswet 2014. Het standpunt van eisers dat in de Huisvestingsverordening 2013 niet verwezen kan worden naar twee wetten is ook overigens niet houdbaar, omdat artikel XXIII van de Wet afschaffing plusregio’s, voor zover daarin is geregeld dat de nog voortbestaande Huisvestingsverordening 2013 kan worden gewijzigd, dan betekenisloos zou zijn. Uit het voorgaande volgt dat de redenering van eisers dat in de Huisvestingsverordening 2013 niet kan worden verwezen naar twee wetten, onjuist is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/22e5d7121617407f7a1938439af9113b44583e2040ab345e088396bc7eb4ec06 | shasum -a 256