Onder 3.2. Rechtbank Amsterdam 1 februari 2017

Maastank legt aan haar vorderingen het volgende ten grondslag. Namens Maastank heeft [naam 1] in de telefoongesprekken van 14 en 15 augustus 2008 ( ) bij vergissing de wil geuit om een renteswap aan te gaan, aangezien hij in de (onjuiste) veronderstelling verkeerde dat het renterisico op de Rabolening nog niet was afgedekt. In werkelijkheid was dat wel het geval en de bank was daarvan als penvoerder op de hoogte, althans behoorde dat te zijn. Indien Maastank van de vergissing op de hoogte was geweest had zij swap 4 nooit willen afsluiten. Daarom moet primair worden aangenomen dat bij Maastank de wil ontbrak tot het aangaan van swap 4 (artikel 3:33 van het Burgerlijk Wetboek (BW)) en komt aan de bank niet de bescherming toe van artikel 3:35 BW (het opgewekte vertrouwen). Om die reden is swap 4 primair nietig. Subsidiair stelt Maastank dat sprake is van dwaling (artikel 6:228 BW). Meer subsidiair is sprake van een schending van de bancaire zorgplicht. De bank maakt misbruik van haar bevoegdheid door zich op verjaring te beroepen, nu partijen reeds in/omstreeks 2009 althans in 2011/2012 in overleg zijn getreden over de overhedge. De bank heeft toen Maastank te verstaan gegeven dat het starten van een procedure zou leiden tot opzegging van de kredieten. Uitsluitend ten behoeve van haar balanspositie heeft Maastank er toen voor gekozen om de overbodige renteswap te koppelen aan voorgenomen toekomstige investeringen. Tot slot heeft Maastank haar vordering tot betaling gebaseerd op ongerechtvaardigde verrijking.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/7bea24427816be7920cdf2f444a9968b59bf2d292ea866cc5fcbc1c72a91c857 | shasum -a 256