Onder 4.14. Rechtbank Amsterdam 3 mei 2017

In de onderhavige situatie is in 2007 een kredietovereenkomst aangegaan ter financiering van de aankoop van het pand. Het winkeldeel huurde [eiser] al en in de ruimte erboven heeft [eiser] na de aankoop studio’s gerealiseerd. Toen hij het pand kocht en de financiering aanging, bestond nog niet het plan een deel van het pand nadien te gaan verkopen en in ander onroerend goed te gaan handelen. [eiser] heeft ter zitting immers verklaard dat het idee om te verkopen pas opkwam toen er in 2011 interesse werd getoond in het winkeldeel van het pand. Toen hij met de verkoop van het winkeldeel winst had gerealiseerd, bedacht hij dat hij dit vaker zou kunnen doen en heeft hij besloten opnieuw onroerend goed te kopen. Anders dan in de dagvaarding is gesteld, hield [eiser] zich dus niet sinds 2007 al bezig met de aan- en verkoop van onroerend goed en was in 2007 het doel van de financiering niet om het onroerend goed met winst weer te gaan verkopen. Deutsche hoefde dat ook niet te voorzien. Volgens de verklaring van [eiser] ter zitting is er bij het aangaan van de financiering gesproken over rentefixatie en vond ABN AMRO het beter dat geen variabele rente zou worden afgesloten. [eiser] heeft ter zitting verder verteld dat ABN AMRO toen met het voorstel van een renteswap kwam, waarna hij van de aanwezige treasuryadviseur ( [naam 1] ) een powerpointpresentatie heeft gekregen die samen met de relatiemanager ( [naam 2] ) is doorgesproken. Gelet op de stellingen van partijen heeft Deutsche dus met het oogmerk van rentefixatie het afsluiten van een renteswap aan [eiser] geadviseerd.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9fd671fd4e66e59bf45f3e6929eb8f72a0634e74dc759c9c882f929267a2712e | shasum -a 256