Onder 4.4. Rechtbank Amsterdam 1 maart 2017

De rechtbank stelt vast dat eiseres gedurende de benuttingsperiode geen concrete pogingen heeft ondernomen om de toen nog bestaande horecafunctie van de bedrijfsruimte te benutten. Eiseres heeft zelfs erkend dat zij zich pas na de opzegging van het huurcontract, en dus ook na afloop van de benuttingsperiode, heeft gerealiseerd dat het bestemmingsplan was gewijzigd. De stelling van eiseres dat zij hoe dan ook niet in staat was om de horecafunctie te benutten omdat zij vastzat aan een huurcontract, kan eiseres niet baten. De rechtbank is van oordeel dat de eventuele gevolgen van eiseres’ keuze voor een huurcontract met een looptijd van tien jaar voor risico van eiseres moeten blijven. Het is immers een zakelijke transactie. Eiseres wordt geacht de voordelen en de risico’s van een dergelijke lange looptijd zonder tussentijdse beëindigingsmogelijkheid tegen elkaar af te wegen. De stelling dat een dergelijke huurperiode standaard is in de markt, en dat een huurder nooit akkoord zou gaan met een beëindigingsbeding, ook niet als dat alleen specifiek op deze situatie zou zien, wat daar overigens ook van zij, maakt die risicoverdeling niet anders. Bovendien is naar het oordeel van de rechtbank niet gebleken dat eiseres onmogelijk tussentijds de huurovereenkomst kon opzeggen, al dan niet met betaling van een financiële vergoeding. Hetgeen eiseres ter onderbouwing van dit standpuntpunt ter zitting heeft aangevoerd is daartoe onvoldoende. Eiseres heeft gesteld dat deze onmogelijkheid tot opzeggen van haar kant zou blijken uit de procedure die zij tevergeefs tegen de huurster heeft gevoerd. Uit haar eigen verklaringen ter zitting blijkt echter dat zij met deze procedure primair inning van achterstallige huurgelden beoogde, en slechts subsidiair ontbinding. Het ging haar dus niet om ontbinding van de huurovereenkomst om de horecafunctie te verwezenlijken. Verder blijkt uit de verklaringen van eiseres dat de civiele rechter in hoger beroep ontbinding niet aangewezen achtte, mede gelet op de resterende looptijd. De planologische wijzigingen hebben in die afweging dus geen rol gespeeld. Ook overigens is niet gebleken van concrete pogingen van de kant van eiseres om de bouw- en gebruiksmogelijkheden onder het oude bestemmingsplan te benutten, bijvoorbeeld door met verweerder in gesprek te gaan over toekomstige exploitatiemogelijkheden in dat verband. Tot slot is de rechtbank van oordeel dat geen sprake is van een vergelijkbaar geval met de door eiseres aangehaalde uitspraak van de Afdeling. In die zaak was geen sprake van een huurovereenkomst maar van een op het moment van verkrijging reeds bestaand zakelijk recht van erfpacht en opstal

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/844d08cb0ff59d6eae9b6a09c1c09fc3783ae1d8aee12f734c1c734acd617029 | shasum -a 256