Onder 3.2. Rechtbank Amsterdam 4 juli 2017

De rechtbank stelt voorop dat de omvang van het geding wordt bepaald door eiseres en verweerder. Een derde-belanghebbende kan geen zelfstandige beroepsgronden tegen een besluit aanvoeren; als hij dat wilde, had hij zelf beroep moeten instellen. Evenmin kan een derde-belanghebbende weigeringsgronden opwerpen die het bestuursorgaan niet aan het besluit ten grondslag heeft gelegd. De rechtbank overweegt dat de minister aan de bestreden besluiten niet ten grondslag heeft gelegd dat het verlenen van een Wbr-vergunning voor een aanvullende voorziening aan Fastned bij de energielaadpunten Velder en De Horn ongeoorloofde staatsteun oplevert. Fastned heeft daar in beroep evenmin iets over aangevoerd. De rechtbank oordeelt daarom dat de vraag of sprake is van ongeoorloofde staatsteun tussen deze partijen geen onderwerp van geschil is. Anders dan de derde-partijen betogen, is deze vraag evenmin van openbare orde. Regels van openbare orde zijn slechts voorschriften betreffende bevoegdheden van bestuursorganen, de bevoegdheid van de rechter en bepalingen op het gebied van de ontvankelijkheid. De enkele omstandigheid dat het verbod op staatssteun een regel van Europees recht betreft, betekent in dit geval nog niet dat deze van openbare orde is en dat de rechtbank daaraan ambtshalve moet toetsen. De rechtbank zal deze stellingen van de derde-partijen dus verder onbesproken laten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/388d1c20dfb583468caf142c92f3282a4d178919e348e5f191cb43724e104fb7 | shasum -a 256