Onder 4.6. Rechtbank Amsterdam 14 juli 2017

wijzen daarop. Aannemelijk is dat [gedaagde] met het indienen van de enorme hoeveelheid Wob-verzoeken niet zozeer concrete antwoorden wenst te krijgen op bijvoorbeeld voor de procedure over de oprit van belang zijnde kwesties, maar veeleer beoogt de Gemeente, die naar zijn stellige overtuiging niet goed functioneert, dwars te zitten en/of om wraak op de (ambtenaren van) de Gemeente te nemen. Daarmee is niet gezegd dat (al) de verzoeken van [gedaagde] zonder meer van enige grond zijn ontbloot, maar wel dat het indienen van een dermate grote hoeveelheid verzoeken (met de veelheid van daarin vervatte vragen) disproportioneel, gericht op een ander doel dan waarvoor de Wob is bestemd, en daarmee onrechtmatig is. Aan de andere kant is de frustratie van [gedaagde] niet geheel onbegrijpelijk, gezien de lange procedures met betrekking tot de kwestie van de oprit – waarin de Gemeente, weliswaar op grond van ‘nieuwe’ (volgens [gedaagde] al lang bestaande) jurisprudentie, ineens is ‘omgegaan’ – en de omstandigheid dat de beantwoording van op zichzelf gerechtvaardigde vragen door Gemeente in voorkomende gevallen wel erg lang op zich laat wachten. Dit rechtvaardigt echter niet het bestoken van de Gemeente met een dusdanig aantal Wob-verzoeken als dat van de afgelopen jaren, over tal van zeer uiteenlopende onderwerpen waarbij een reëel belang van [gedaagde] om over alle gevraagde bescheiden te kunnen beschikken vooralsnog ontbreekt. Weliswaar behoeft voor een individueel Wob-verzoek geen belang te worden gesteld, maar dat neemt niet weg dat het voorshands ontbreken daarvan bij de beoordeling van de vraag of sprake is van misbruik van bevoegdheid een belangrijke rol kan spelen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b964f41b66eaf3375d3aaf4f76e6ff42fec4540aa1f38c2cd6487807f79d7c69 | shasum -a 256