Onder 14.3. Rechtbank Amsterdam 6 maart 2017

Met partijen stelt de rechtbank vast dat er geen wettelijke eisen worden gesteld aan de bezonning van woningen. Verweerder dient echter in het kader van de goede ruimtelijke onderbouwing de belangen van de omwonenden bij een goed woon- en leefklimaat af te wegen tegen het belang van de realisering van het bouwplan. In dat kader is onder meer de TNO-richtlijn van belang die zegt dat de vensterbank van een verblijfsruimte ten minste twee mogelijke bezonningsuren per dag heeft in de periode van 19 februari tot en met 21 oktober. Uit de rapporten van [bedrijf 2] blijkt dat aan die norm in zes van de acht maanden van de periode waarin getoetst wordt (19 februari - 21 oktober) niet wordt voldaan bij elf gevelopeningen van de in totaal 22 getoetste gevelopeningen, 9 meer dan in de bestaande situatie. Nu het hier gaat om een minimumeis gaat het naar het oordeel van de rechtbank om substantiële verslechtering. Verweerder heeft bovendien ten onrechte niet meegewogen voor hoeveel uren de bezonning op de van belang zijnde gevelopeningen afneemt. Dit had naar het oordeel van de rechtbank wel gemoeten omdat de mate van afname van de bezonning is in het kader van de belangenafweging wel van belang is. Ook heeft verweerder onvoldoende gemotiveerd waarom de aanwezigheid van de eigen balkons/overstekken niet is meegenomen in het onderzoek van [bedrijf 2] , terwijl deze ook volgens [bedrijf 2] wel degelijk invloed heeft op de bezonning. Verweerder heeft gelet op het voorgaande onvoldoende gemotiveerd waarom de belangenafweging op dit punt in het nadeel van eisers uitvalt. De beroepsgrond slaagt dus in zoverre.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bccba47322a9e37c250c3f227c61fc99fa92a881992d48717b85d4f4f4c54ec4 | shasum -a 256