Onder 4.13. Rechtbank Amsterdam 26 juli 2017

In dit verband heeft BE Vastgoed gesteld dat haar doelomschrijving mede was om onroerend goed te verkopen. Deutsche Bank heeft deze stelling betwist met verwijzing naar het uittreksel uit het Handelsregister (2.10), het discussion paper (2.3) en de kredietovereenkomst (2.12), waaruit blijkt dat het de bedoeling was dat de aangekochte panden verhuurd zouden worden (en dus niet verkocht). Indien wel verkocht (2.13 en 2.17) werd, hing dat samen met de verlieslatende exploitatie van BE Vastgoed. Gelet op het gefixeerde karakter van de huurinkomsten, was het begrijpelijk dat de over de leningen verschuldigde rente ook gefixeerd werd, aldus Deutsche Bank. Tegenover deze gemotiveerde betwisting heeft BE Vastgoed, op wie in deze de stelplicht rust, niets ingebracht ter onderbouwing van haar stelling dat dit anders was. Daarbij komt dat zonder nadere toelichting, die ontbreekt, niet valt in te zien waarom de negatieve waarde van de renteswap na verkoop van panden in 2010 en 2015 BE Vastgoed heeft belemmerd bij herinvestering van de verkoopopbrengst. Bovendien geldt dat als herinvestering wél belemmerd werd door de negatieve waarde het op de weg van BE Vastgoed lag daarover terstond bij Deutsche Bank te klagen; gesteld noch gebleken is dat zulks is geschied. BE Vastgoed zal dan ook niet worden toegelaten tot het bewijs van haar stelling dat de renteswap gelet op het risico van een negatieve waarde een niet passend of te riskant product was.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4fc8ccfb17ada76367eaecb50c86d2952f9f34e8a40ed54a998583682e0ce929 | shasum -a 256