Onder 2.4. Rechtbank Amsterdam 2 augustus 2017

Voorop wordt gesteld dat op grond van artikel 130 Rv een eiser bevoegd is om, zolang de rechter nog geen eindvonnis heeft gewezen, zijn eis te veranderen of te vermeerderen. Aan de bezwaren van gedaagden tegen de wijziging van eis bij akte van 18 mei 2016 wordt voorbij gegaan, omdat het bezwaar tegen deze eiswijziging tardief is en daarmee in strijd met de goede procesorde. Overigens ziet deze eiswijziging nog steeds op de verdeling van de nalatenschap en wordt in de akte slechts duidelijker gemaakt hoe die verdeling volgens eiseressen zou moeten plaatsvinden. Van een ‘echte’ eiswijziging is dan ook geen sprake en bovendien hebben gedaagden zich over het gestelde in die akte tijdens en na de comparitie kunnen uitlaten, zodat het beginsel van hoor en wederhoor niet is geschonden. In hun antwoordakten hebben gedaagden bovendien specifieke punten naar voren gebracht waarmee bij de uitvoering van het testament van erflater rekening dient te worden gehouden. Gelet daarop wordt geoordeeld dat gedaagden geen procedureel nadeel ondervinden door de omstandigheid dat zij thans geen reconventionele vordering meer kunnen indienen. Het gaat immers om de verdeling van de nalatenschap. Een reconventionele vordering is in dat geval niet nodig, want de rechtbank kan met de wensen van gedaagden bij die verdeling rekening houden zonder dat een reconventionele vordering is ingesteld. Voor de goede orde herinnert de rechtbank eiseressen eraan dat tijdens de comparitie is bepaald dat een nadere wijziging of vermeerdering van eis tardief zal zijn en daarmee in strijd met de beginselen van de goede procesorde zal worden geoordeeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/b7924dda4ae67a75fe0afe3c3b0297af227398b5208165f39cc4bcabe5cc3ed5 | shasum -a 256