Onder 4.14.5. Rechtbank Amsterdam 8 februari 2017

De rechtbank is van oordeel dat het beroep op dwaling niet kan slagen en overweegt daartoe als volgt. Gesteld noch gebleken is dat de door de vrouw gestelde onjuiste voorstelling van zaken – het niet weten wat de rechtsgevolgen zijn van de overeengekomen huwelijkse voorwaarden – te wijten zou zijn aan inlichtingen van de zijde van de man of aan het uitblijven daarvan. Ook van wederzijdse dwaling is niet gebleken, nu de man niet heeft gesteld te hebben gedwaald, maar juist heeft verklaard door de notaris op adequate wijze te zijn voorgelicht en dat de voorwaarden uitvoerig zijn besproken. Alleen daarom al kan het beroep op dwaling niet slagen. Overigens kan worden aangenomen dat partijen in ieder geval eenmaal bij de notaris zijn geweest en voorafgaand aan het ondertekenen van de huwelijkse voorwaarden over de inhoud ervan met de notaris hebben gecommuniceerd. Gesteld noch gebleken is verder dat onvoldoende mogelijkheid bestond bij de notaris om informatie te vragen, indien de uitleg (te) summier zou zijn geweest. Wat opvalt is dat de huwelijkse voorwaarden op onderdelen ongebruikelijk zijn en in het voordeel van de vrouw zijn. Partijen moeten daarom over de inhoud van de huwelijkse voorwaarden hebben nagedacht en dat doet vermoeden dat zij beiden zich bewust waren van de inhoud en strekking van (ook) het verrekenbeding. Het voorgaande leidt ertoe dat artikel 12 lid 1 van de huwelijkse voorwaarden gelding heeft tussen partijen en dat partijen dienen over te gaan tot verrekening van het in dat artikel genoemde vermogen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9f3f6eafd45111b0c649bbc64c9b363762e8b2396350593b702522ba04845247 | shasum -a 256