Onder 4.21. Rechtbank Amsterdam 13 september 2017

In de cessieovereenkomsten/leveringsakten (Assignment of Rights Agreements) tussen de shippers (al dan niet moedermaatschappijen) en Equilib worden de overgedragen vorderingen gedefinieerd. Hetzelfde geldt voor de leveringsakten tussen de dochtermaat-schappijen en de moedermaatschappijen (Assignments from Subsidiary to Parent) en de leveringsakten tussen de moedermaatschappijen en Equilib (Assignments from Parent to Equilib). Uit de omschrijvingen in de preambules van de diverse modellen (zie hiervoor onder 2.9 tot en met 2.11 en 2.15 tot en met 2.20) blijkt naar het oordeel van de rechtbank voldoende duidelijk dat het gaat om vorderingen van de shippers tot vergoeding van alle schade als gevolg van het kartel. In de zojuist bedoelde leveringsakten wordt bovendien verwezen naar de Intragroup Assignment and Mandate Agreements, zodat de leveringsakten voldoende gegevens bevatten om vast te stellen om welke vorderingen het gaat. Dat op een beperkt deel van de leveringsakten is nagelaten om de datum van de betreffende Intragroup Assignment and Mandate Agreement in te vullen, zoals de luchtvaartmaatschappijen betogen, maakt dit niet anders, nu er maar één overeenkomst kan zijn waarnaar wordt verwezen en bovendien evident is welke overeenkomst dat is. Voor zover de Commissie in haar nieuwe besluit heeft vastgesteld dat sprake is van een kartel, is voor een ieder voorts voldoende duidelijk dat het om hetzelfde kartel gaat als in het oude besluit. Verder is in de ‘Supplementary Assignment of Rights Agreements’ in een groot aantal gevallen de scope en omvang van de overgedragen vorderingen ook nog eens bevestigd. Anders dan de luchtvaartmaatschappijen betogen, betekent dit niet dat de vorderingen op het tijdstip van de levering onvoldoende bepaald waren. Daarbij wordt in aanmerking genomen dat het gaat om vorderingen uit onrechtmatige daad uit hoofde van een kartel (waarvan de omvang en duur voor de kartelleden wél en voor de shippers niet kenbaar was). Het standpunt van de luchtvaartmaatschappijen komt er in feite op neer dat de shippers niet hun gehele schadevergoedingsvordering uit hoofde van het kartel hebben willen overdragen, maar onderdelen daarvan hebben uitgezonderd, hetgeen de rechtbank – bij gebreke van aanwijzigingen daarvoor – onaannemelijk voorkomt. Duidelijk is ook dat het gaat om vorderingen op alle in het besluit aangeduide leden van het kartel (als schuldenaren van de vorderingen). De akten van cessie bevatten derhalve voldoende gegevens om te kunnen vaststellen om welke vorderingen het gaat.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/9c55b5ae45c383e7d1bbe95c0a18263f6433e3adf1a4b460266bfb11e5f13f0b | shasum -a 256