Onder 6.3 Rechtbank Amsterdam 2 november 2017

De rechtbank concludeert op grond van het aantreffen van DNA van zowel verdachte als van [slachtoffer 1] op het parkmes en het aantreffen van DNA van beide slachtoffers in bloedbemonsteringen van het horloge van verdachte, dat verdachte beide slachtoffers de fatale steekverwondingen heeft toegebracht. Daarbij gaat de rechtbank ervan uit dat het parkmes dat vijf dagen na de steekpartij op ongeveer 200 meter van de plaats delict is gevonden daar door de dader is achtergelaten kort na het steekincident en vervolgens vijf dagen in de regen heeft gelegen. Een ander aannemelijk scenario hoe het parkmes op een eerder of later tijdstip op die plek zou zijn gekomen ontbreekt. De raadsvrouw heeft in dit verband gewezen op de omstandigheid dat een in haar ogen mogelijke andere verdachte in de buurt was toen het parkmes werd gevonden. Voor zover zij daarmee heeft willen suggereren dat deze persoon het parkmes daar heeft neergelegd, wordt zij daarin niet gevolgd. Dit scenario verklaart immers niet hoe het DNA van verdachte en [slachtoffer 1] op dit mes terecht is gekomen, laat staan hoe de desbetreffende persoon aan dit mes zou zijn gekomen . Naar het oordeel van de rechtbank is ook de plaats waar het DNA van [slachtoffer 1] op het parkmes is aangetroffen, te weten op het gedeelte van het lemmet dat zich onder het heft bevindt, een extra aanwijzing dat het DNA van [slachtoffer 1] daar als gevolg van de steekpartij terecht is gekomen. Daarbij is van belang dat bloed doorgaans meer DNA bevat dan andere soorten celmateriaal en dat bloed vloeibaar is. Gelet op de hoeveelheid regen die in de dagen na de steekpartij is gevallen, is begrijpelijk dat geen bloed op het mes is aangetroffen. Het feit dat (uitsluitend) op de beschreven plek op het parkmes DNA van [slachtoffer 1] is aangetroffen laat zich onder deze omstandigheden veel beter verklaren vanuit het scenario dat dat DNA afkomstig is uit bloed van [slachtoffer 1] dat ten gevolge van het steken en onder invloed van de regen uiteindelijk onder het heft terecht is gekomen, dan dat het DNA afkomstig is van het (op gebruikelijke wijze) hanteren van het mes door [slachtoffer 1] zelf. Voor het op 200 meter van de plaats delict aantreffen van het parkmes met daarop het DNA van verdachte en voor het aan de binnenkant van dat mes aantreffen van het DNA van [slachtoffer 1] heeft verdachte verder geen aannemelijke verklaring gegeven. De suggesties van verdachte dat hij en [slachtoffer 1] samen fruit zouden hebben gegeten met een mes, en dat zij dergelijke messen zouden gebruiken voor het testen van drugs, verklaren niet waarom juist dit mes in de buurt van de plaats delict is aangetroffen en ook niet waarom het DNA van [slachtoffer 1] op deze plek in het mes is aangetroffen. Door de deskundige Botter is onderzocht of het letsel van de slachtoffers door het parkmes kan zijn veroorzaakt. Hij concludeert in zijn rapporten van 2 maart 2015 dat de snij- en steekletsels bij beide slachtoffers zonder meer veroorzaakt kunnen zijn door een mes met dezelfde fysische eigenschappen als het parkmes. De rechtbank ziet in wat de verdediging, kennelijk gebaseerd op gezond verstand, heeft aangevoerd geen reden om aan de deskundige of zijn goed gemotiveerde conclusies op dit punt te twijfelen. Datzelfde geldt voor de rapporten van deskundige Nagel en deskundige Herbergs.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/574ef113b442a89cb04e171f2dcf9904488857a8f97ddec11ce44c51b799d085 | shasum -a 256