Onder 6.3 Rechtbank Amsterdam 2 november 2017

De rechtbank stelt aldus vast dat het DNA van [slachtoffer 1] op het mes en het DNA van beide slachtoffers op het horloge van verdachte daar door het steekincident terecht moeten zijn gekomen en dat daarmee ervan moet worden uitgegaan dat verdachte beide slachtoffers heeft omgebracht. De personen die getuige zijn geweest van het steken van [slachtoffer 2] spreken allen van één dader en het door hen gegeven signalement en de compositietekening, die naar aanleiding van de verklaring van een getuige is opgesteld, sluiten verdachte niet uit. Van de compositietekening kan zelfs worden gesteld dat deze een opvallende gelijkenis met verdachte vertoont. Dat twee getuigen bij een fotoconfrontatie verdachte niet als de dader hebben herkend doet daaraan niet af, nu dit kan worden verklaard doordat het de avond van het steekincident donker en regenachtig was en de dader hoogstwaarschijnlijk een muts droeg. De rechtbank is, op grond van de op het parkmes en het horloge aangetroffen sporen, in combinatie met de overige bewijsmiddelen, overtuigd van het daderschap van verdachte. Omdat de rechtbank uit het dossier niet precies kan afleiden onder welke omstandigheden en met welk motief verdachte de slachtoffers om het leven heeft gebracht, kan de rechtbank bij geen van de slachtoffers vaststellen of er sprake is geweest van voorbedachten raad. Verdachte wordt dus veroordeeld voor doodslag van beide slachtoffers.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/574ef113b442a89cb04e171f2dcf9904488857a8f97ddec11ce44c51b799d085 | shasum -a 256