Onder 2.18. Rechtbank Amsterdam 18 april 2018

De toenmalige regering had uitgevaardigd dat alle slachtoffers van het afval zich gratis konden laten behandelen bij alle gezondheidscentra en dat zij een schadevergoeding zouden krijgen. Wie zou er onder deze omstandigheden niet proberen tot die groep te behoren? Tot op heden duiken er steeds nieuwe verenigingen van slachtoffers op. Wie van ons is niet ten minste een keer benaderd om zich voor te doen als slachtoffer van het giftige afval? Merk op dat elk slachtoffer of vermeend slachtoffer dat zich aanmeldt bij een vereniging zeg een stuiver betaalt met de belofte dat hij/zij aan het eind van het proces vele miljoenen zal ontvangen. Wanneer iedereen betaalt, al was het maar 1.000 frank, hoef je maar ongeveer duizend mensen op je lijst te hebben om je nabije toekomst wat optimistischer in te zien. (…) Als je met moeite de eindjes aan elkaar weet te knopen, wie zou dan bij een dergelijke aankondiging geen slachtoffer willen zijn? Behalve dat, als ieder ‘slachtoffer’ het luttele bedrag van 1.000 frank zou betalen, de voorzitter van de vereniging in kwestie zich een tijdlang geen zorgen hoefde te maken over zijn huur en andere lasten. Als er veel slachtoffers waren, kon hij zelfs een andere auto kopen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fbfb985b5b4cff03112dafdd6df8e1b6865ca7d9261cee49115e4f3b7208b72c | shasum -a 256