Onder 4.8. Rechtbank Amsterdam 9 mei 2018

Zelfs indien deze stellingname integraal zou slagen, is de rechtbank van oordeel dat er dan nog steeds geen plicht van ABN AMRO bestaat tot het vergoeden van schade. Redengevend hiervoor is dat – als subsidiair aangevoerd door ABN AMRO – sprake is van een in de causaliteitsafweging zodanig zwaar wegende eigen schuld als bedoeld in artikel 6:101 BW aan de zijde van [eisers] dat de schade als gevolg van een eventuele fout van ABN AMRO geheel voor hun rekening en risico dient te blijven. De vermogensschade van [eisers] is ontstaan en is vervolgens gaan oplopen als gevolg van een geslaagde oplichting van mevrouw [eiser 2] . Dat aan het oplopen van de schade geen halt is toegeroepen, is – afgezien van de persoon van de oplichter – in de eerste plaats toe te rekenen aan mevrouw [eiser 2] zelf. De oplichting heeft immers eerst en hoofdzakelijk kunnen slagen door onvoorzichtig, irrationeel handelen van mevrouw [eiser 2] . Zij heeft zonder enige controle van de identiteit van een man die zij slechts via internet kende, op diens verzoek grote sommen geld overgemaakt, terwijl er meer dan genoeg aanwijzingen waren om tot identiteitscontrole over te gaan: Zij skypte met de man zonder beeld, zodat zij niet kon zien of dit de man was van de brief met de portretfoto. Op het door [eisers] overgelegde overzicht van de verrichte overboekingen was duidelijk dat de tenaamstelling van de rekening waarnaar zij geld overmaakte niet leek op ‘ [naam] ’. De rekeningen werden aangehouden in Ghana terwijl deze persoon aan haar voorspiegelde een Amerikaanse, nog tijdelijk in Irak gelegerde militair te zijn. De omstandigheid dat twee overgeboekte bedragen om voor haar onbekende reden werden teruggeboekt, heeft haar er niet van weerhouden deze bedragen zonder enige terughoudendheid vervolgens in één transactie naar een andere rekening in Ghana over te boeken.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/68939c219526ea1adc9f8b9f1497fb2198bd7cf917250d855a4a5c3466066a86 | shasum -a 256