Onder 4.10. Rechtbank Amsterdam 9 mei 2018

Gelet op de toelichting van MTB in paragraaf 21 en verder van de incidentele conclusie van antwoord begrijpt de rechtbank de vordering onder A als een vordering om voor recht te verklaren dat zowel Heineken als AB artikel 102 VWEU dan wel artikel 2 GCA hebben geschonden. MTB legt aan deze vordering weliswaar dezelfde (gestelde) gedragingen van AB op de Griekse biermarkt ten grondslag, maar dat betekent nog niet dat ten aanzien van beide gedaagden sprake is van eenzelfde situatie feitelijk en rechtens. MTB heeft ten aanzien van de betrokkenheid van Heineken bij de gestelde mededingingsinbreuk nauwelijks concrete feitelijke stellingen ingenomen. Voor de feitelijke onderbouwing van haar vorderingen verwijst zij voornamelijk naar de HCC-beschikking, maar daarin zijn alleen gedragingen van AB op de Griekse biermarkt vermeld en expliciet geen feitelijke gedragingen van Heineken. Integendeel, de Griekse Mededingingsautoriteit heeft juist overwogen dat er geen specifieke bevindingen en/of bewijzen zijn voor directe betrokkenheid van Heineken bij het door haar vastgestelde misbruik van machtspositie door AB (zie 2.12). Dat lijkt ook te volgen uit de hiervoor in 2.5 vermelde e-mail (en het daarin verwoorde standpunt van de Europese Commissie). Voorts staat vast dat Heineken zelf geen productie- of verkoopactiviteiten verricht op de Griekse markt. De op zich niet betwiste stellingen van MTB dat (i) Heineken (indirect) 98,8% van de aandelen in AB houdt, (ii) Heineken en AB als onderdeel van hetzelfde concern dezelfde zakelijke doelen nastreven, (iii) Heineken de jaarcijfers van AB consolideert in haar jaarrekening en (iv) AB bestuurders heeft (gehad) die voorheen elders in het Heineken-concern hebben gewerkt, zijn onvoldoende om betrokkenheid van Heineken bij de gestelde mededingingsrechtelijke inbreuk van AB aan te nemen. Hetzelfde geldt voor de algemene stellingen van MTB dat (i) Heineken gezien de organisatorische structuur van het concern invloed heeft op het financieel beleid, investeringen en managementontwikkelingen van AB , alsmede de verkoop- en marketingstrategie en het commerciële beleid van AB en (ii) dat Heineken binnen het Heineken-concern de Code of Business Conduct (beleidsregels op het gebied van integriteit), HeiRules (specifieke gedragsregels) en de OneHeineken- methode (een operationeel raamwerk) hanteert. Deze stellingen duiden er weliswaar op dat Heineken invloed heeft op onderdelen van het beleid van haar (klein)dochtervennootschap AB , maar onderbouwen niet dat Heineken betrokken is bij een mededingingsrechtelijke inbreuk van AB . MTB stelt weliswaar dat Heineken een eigen rol heeft gespeeld bij een mededingingsrechtelijke inbreuk van AB , maar concretiseert die rol slechts met de stelling dat Heineken exclusiviteitsstrategieën zoals FASCAR en A2QVP2 aan AB heeft opgelegd en geïmplementeerd. Heineken heeft echter gemotiveerd betwist dat dit exclusiviteitsstrategieën zijn en dat deze regelingen verplicht zijn voorgeschreven (opgelegd) door Heineken. Tegen deze achtergrond heeft MTB onvoldoende feiten en omstandigheden gesteld waaruit volgt dat Heineken heeft meegewerkt of deelgenomen aan de verweten gedragingen van AB op de Griekse biermarkt. Dat het Hof van Beroep van Athene in de beslissing van 3 juli 2017 heeft vastgesteld dat AB gebruik maakt van de verkoopstrategieën FASCAR en A2QVP2, maakt dit oordeel niet anders. Heineken is in die procedure geen partij. Bovendien volgt uit die vaststelling niet dat Heineken deze regelingen heeft opgelegd en evenmin dat AB niet zelfstandig haar marktgedrag kan bepalen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dd8f55f20d1e876870f6bac09febc82a9fdf654fea644427ae74ffda3d7343f9 | shasum -a 256