Onder 4.2. Rechtbank Amsterdam 18 april 2018

De rechtbank stelt voorop dat [eiser sub 1] in de door hem ondertekende bevestiging ter zake van het aangaan van de rentswap in 2008 heeft verklaard dat hij de Productkaart 2008 heeft ontvangen, gelezen, begrepen en daarmee akkoord gaat. Dit is een onderhandse akte zoals bedoeld in artikel 156 lid 3 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (hierna: Rv) en levert ingevolge artikel 157 Rv tussen partijen dwingend bewijs op van de waarheid van deze verklaring van [eiser sub 1] . [eiser sub 1] heeft ter zitting verklaard dat hij de overeenkomsten met de bank ongelezen heeft getekend. Een aanbod tot het leveren van tegenbewijs is echter niet gedaan. Dit betekent dat vaststaat dat [eiser sub 1] kennis heeft genomen van de Productkaart 2008 en de inhoud daarvan heeft begrepen. Deze productkaart maakt duidelijk melding van het feit dat een renteswap een negatieve waarde kan ontwikkelen, dat om die reden het aanhouden van voldoende saldi ter dekking van die negatieve waarde verplicht is en dat de bank in dat kader marginafspraken met de klant maakt. Aldus kan als vaststaand worden aangenomen dat [eiser sub 1] in elk geval in 2008 wist dat een renteswap een negatieve waarde kan ontwikkelen en dat daarmee samenhangt de verplichting om ter zekerheid voldoende saldi aan te houden. Deze wetenschap dient aan de maatschap te worden toegerekend. Nu gesteld noch gebleken is dat de verjaring binnen drie jaren na 2008 is gestuit, geldt dat de vordering van [eisers] tot vernietiging van de renteswaps op grond van dwaling over het feit dat de renteswap een negatieve waarde kan ontwikkelen en dat daarmee samenhangt de verplichting om ter zekerheid saldi aan te houden, is verjaard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a45cfbccc1a5ed19895b2618ed7195fc416ba977c9c59b0c2b239d3e386dae09 | shasum -a 256