Onder 2.13. Rechtbank Amsterdam 8 augustus 2018

Conclusie is dan ook dat de vordering van Allianz op grond van samenloop niet is verjaard. De gevorderde verklaring voor recht dat Dura Vermeer als lasthebber van Allianz een regresrecht heeft op CAR-verzekeraars ligt daarmee in beginsel voor toewijzing gereed. Met betrekking tot de overige vorderingen overweegt de rechtbank als volgt. Bij conclusie van repliek heeft Dura Vermeer reeds inzicht gegeven in de betalingen die Allianz op diverse momenten heeft gedaan. CAR-verzekeraars hebben daarop in de conclusie van dupliek slechts op hoofdlijnen gereageerd. Beide partijen hebben de rechtbank in overweging gegeven eerst een beslissing te geven op de vraag of Allianz (tijdig) een beroep op samenloop heeft gedaan. Het debat tussen partijen is daarna alleen op dat punt voortgezet en ook de rechtbank heeft in het tussenvonnis daarop de nadruk gelegd. Wel is in rechtsoverwegingen 4.26 en 4.27 van het tussenvonnis al beslist dat het beroep van CAR-verzekeraars op uitsluiting voor bedrijfsschade wordt verworpen en dat tussen partijen niet in geschil is dat uitgekeerde bedragen aan werknemers van Dura Vermeer wel vallen onder de uitsluiting voor werkgeversaansprakelijkheid. Al met al is de rechtbank van oordeel dat de betalingen die Allianz heeft gedaan aan [naam] die strekten tot vergoeding van door haar geleden (bedrijfs)schade en het bedrag dat Allianz heeft betaald aan de bezoeker van [naam coffeeshop] door CAR-verzekeraars in ieder geval aan Allianz vergoed moeten worden. Uit de procedure tot nu toe en dus ook het tussen partijen op deze punten gevoerde debat vloeit immers rechtstreeks voort dat deze schade onder de dekking van de CAR-verzekering valt. Het debat tussen partijen op de volgende punten is echter nog niet voltooid, zodat partijen zal worden verzocht zich hierover bij akte nader uit te laten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/01e2ebe738aac08a39e7177f459d517d413ca34d5e94735f16f7e962a9212efd | shasum -a 256