Onder 9.2. Rechtbank Amsterdam 14 maart 2019

De verdediging heeft ten aanzien van de strafmaat het volgende aangevoerd. De geëiste straf is grotesk te noemen in het licht van wat de officier van justitie de verdediging bij e-mail van 23 juli 2014 in het kader van een mogelijke buitengerechtelijke afdoening heeft laten weten. Deze e-mail hield in dat in het geval dat met de benadeelden een schadevergoedingsregeling zou worden getroffen het voor hem niet meer opportuun zou zijn om wederrechtelijk verkregen voordeel te ontnemen en dat de schikking nog wel een boetecomponent zou moeten bevatten maar dat dit deel ten opzichte van het schadevergoedingsbedrag relatief laag zal zijn. Verdachte heeft geen strafblad. De verdediging heeft verder verzocht rekening te houden met de manier waarop het Openbaar Ministerie conservatoir beslag heeft gelegd op de eigendommen van verdachte. Er ligt voor een veel hoger bedrag aan beslag dan alle benadeelde partijen bij elkaar van verdachte vorderen. Die beslaglegging heeft verdachte veel schade en zorgen opgeleverd. Voorts is de overschrijding van de redelijke termijn, het ontbreken van een kans op recidive en de impact van deze strafzaak op het gezin van verdachte, reden om de straf te matigen. Een gevangenisstraf dient geen enkel redelijk doel.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/078eebb2cd01bdf4fe962943027e251c7e47a3816d9eab2eca3e947646d8e579 | shasum -a 256