Onder 4.17. Rechtbank Amsterdam 24 april 2019

Ten overvloede overweegt de rechtbank als volgt. Ook als de Richtlijn hypothecair krediet op het onderhavige geval van toepassing zou zijn (hetgeen niet zo is), zou het positief contractsbelang van Rabobank in de vorm van gederfde winst voor vergoeding door [eisers] in aanmerking kunnen komen. Er is geen reden om aan te nemen dat artikel 6:237i BW (vanwege richtlijnconforme interpretatie) of artikel 7:127 lid 3 BW zelf anders zou moeten worden uitgelegd dan zoals hiervoor ten aanzien van artikel 6:237i BW is overwogen. Ook volgens artikel 7:127 lid 3 BW mag de kredietgever derhalve een vergoeding bedingen van zijn financiële nadeel. Er is niets in de Richtlijn hypothecair krediet dat aan die lezing in de weg staat. Sterker nog, Overweging (66) van deze richtlijn luidt als volgt: “(…) lidstaten kunnen […] bepalen dat de kredietgever recht heeft op een eerlijke en objectief verantwoorde vergoeding voor mogelijke kosten die rechtstreeks verbonden zijn aan het vervroegd aflossen van het krediet […] zulks in overeenstemming met de nationale voorschriften inzake vergoeding.” Met “de nationale voorschriften inzake vergoeding” moet hier te lande in de eerste plaats worden gedacht aan artikelen 6:233 en 6:237i BW. Hierboven is reeds overwogen dat deze bepalingen ook gederfde winst begrijpen als vergoeding die aan de consument in rekening mag worden gebracht. De wetgever heeft bij invoering van artikel 7:127 BW expliciet gezegd te willen aansluiten bij artikelen 9 en 10 Gedragscode Hypothecaire Financieringen (TK 2015-2016, 34292, nr. 3, p. 65-66). Uit die bepalingen volgt dat de bank ingeval van vervroegde aflossing een vergoeding mag bedingen “die berekend wordt op basis van de contante waarde van het verschil tussen de door de consument verschuldigde rente en de actuele rente” (artikel 10 lid 2 GHF).

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/08fc60155ce7fb56932e2384cbdb7fe1174250fd7f473d32366ee26f909ee320 | shasum -a 256