Alinea 15 Rechtbank Amsterdam 19 april 2019

2. Uit vaste rechtspraak van de hoger beroepsinstantie , de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State, en het beleid blijkt het volgende. Verweerder heeft als beleid dat in beginsel geen terugwerkende kracht wordt verleend aan besluiten die zijn genomen met toepassing van artikel 40c van het Kentekenreglement , maar dat in bepaalde gevallen onjuiste gegevens ook met terugwerkende kracht worden gecorrigeerd. Verweerder volgt daarbij de Nota van Toelichting bij het Besluit van 26 november 2013, tot wijziging van het Kentekenreglement . Daarin staat dat de uitzondering van artikel 40c, derde lid, is bedoeld voor gevallen waarin de geregistreerde op geen enkele manier deel heeft aan de tenaamstelling. Een dergelijke situatie doet zich onder meer voor in gevallen die vergelijkbaar zijn met het geval dat aan de orde was in het arrest van het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, [partij] tegen Nederland , dat ging over identiteitsfraude. Volgens de Afdeling is dit beleid niet onredelijk. De juistheid van het kentekenregister en de rechtszekerheid met betrekking tot de tenaamstelling rechtvaardigen voornoemd beleid. Gebruikers van dat register, waaronder ook particulieren, moeten op elk moment aan de hand van de registratie kunnen bepalen wie op een bepaalde datum houder was van een voertuig, zonder dat zij erop bedacht hoeven te zijn dat die registratie in de toekomst wordt aangepast. Bij de toepassing van het beleid moet wel gestreefd worden naar een juist evenwicht tussen het belang van betrokkene bij de bescherming van de persoonlijke levenssfeer en het belang dat de RDW heeft bij het goede functioneren van het kentekenregister.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/eaf80da46031bf9621b07e065813f9924a9793d3e1c09e1772d4e3a689b77808 | shasum -a 256