Onder 4.5. Rechtbank Amsterdam 26 juni 2019

Achmea stelt zich op het standpunt dat [eiser] in mei 2017 een herstelde/gereviseerde motor heeft geleverd aan [klant van eiser] (hierna: de prestatie) voor een bedrag van € 22.280,09 exclusief btw. Dit is een vergelijkbaar bedrag als het in oktober 2016 betaalde bedrag toen de motor gereviseerd was. Op 22 augustus 2017 – dus na de prestatie – is de motor weer vastgelopen, naar later is gebleken doordat de drijfstangbouten niet goed waren aangedraaid door de monteur van [eiser] tijdens het uitvoeren van de prestatie. Het is een gevolg van die prestatie (dus: de werkzaamheden in mei 2017 waaronder het niet voldoende aandraaien van de drijfstangbouten) dat de motor in augustus 2017 is stilgevallen en dat reparatie, althans gehele vervanging van de motor noodzakelijk was. [eiser] heeft daarmee haar primaire prestatie verzaakt en de als gevolg daarvan geleden schade en kosten komen voor haar eigen rekening. Dit valt immers onder haar ondernemersrisico, aldus Achmea. Achmea heeft ter comparitiezitting toegelicht dat nu de reparateur van [eiser] in mei 2017 de hele motor door zijn handen heeft laten gaan bij de reparatie, de opdracht tot reparatie in mei 2017 daarmee is verworden tot een opdracht tot ‘oplevering’ van een herstelde/gereviseerde motor. Ook heeft Achmea toegelicht dat nu de motor total loss is verklaard weliswaar de (economische) keuze is gemaakt om de motor niet te repareren, maar dat de herleveringsclausule ondanks dat nog steeds van toepassing is. Indien de motor immers niet total loss zou zijn verklaard, zouden er opnieuw werkzaamheden aan de motor worden verricht en dan zou sprake zijn van herlevering. De omstandigheid dat de schade zo groot is, dat de motor total loss is verklaard, mag niet tot een ander (gunstiger) resultaat leiden voor de verzekerde, in die zin dat de herleveringsclausule daarom niet meer van toepassing zou zijn.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2d7a6c0f61023e568de18d95d00a4449e72bfbe1c0c79d9e5fcf923ed9a9eded | shasum -a 256