Onder 4.10. Rechtbank Amsterdam 22 november 2019

Gelet op de bewijspositie van [eiser] , die naar eigen zeggen niet overtuigend kan aantonen dat zijn loonbetaling afweek van wat zijn loonstroken aantonen, en het feit dat op deze loonstroken het vakantiegeld staat vermeld, zodat het in de rede ligt dat dit ook jaarlijks is uitgekeerd, voldoet het advies van [gedaagde] om niet te gaan procederen ten aanzien van het vakantiegeld aan de zorgvuldigheidsnorm die aan hem als advocaat gesteld mag worden. Aangezien de vordering tot betaling van achterstallig vakantiegeld niet geraakt werd door de verstreken vervaltermijn van artikel 7:686a BW, stond het [eiser] bovendien vrij om deze vordering door een andere rechtsbijstandverlener te laten indienen. Dat hij ervoor heeft gekozen om dat niet te laten doen, waardoor een deel van deze vordering inmiddels is verjaard, is een keuze die voor zijn rekening en risico moet komen. Gelet hierop kan niet worden vastgesteld dat ten aanzien van de vordering tot vergoeding van achterstallig vakantiegeld sprake is van een beroepsfout van [gedaagde] , zodat de vordering in deze procedure in zoverre zal worden afgewezen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/964ea501c85135c75bb70c26040e746479412a8179369e743ce588d8286d957c | shasum -a 256