Onder 6 Rechtbank Amsterdam 10 juni 2020

Zelfs in het geval dat het handelen van aangever wel als een wederrechtelijke aanranding had kunnen worden aangemerkt, dan zou een beroep op noodweer door verdachte naar het oordeel van de rechtbank niet slagen. Immers, uit de verklaring van aangever, getuige [getuige 2] en ook uit de camerabeelden blijkt dat verdachte - nadat hij de mannen had geconfronteerd met het ontbreken van het vlindermes van [persoon 2] - het gebouw weer is ingegaan en terugkwam met het geladen vuurwapen. Ook is uit de eigen verklaringen van verdachte af te leiden dat hij zich belazerd voelde en dat hij opgefokt was. Zo heeft verdachte op de vraag wat hij met het schieten wilde bereiken geantwoord: “Dat het stopt. Dat er niet van mij gestolen wordt. Dat ik het fokking mes terug krijg en dat ik mijn fokking liedje kan tapen.” Deze verklaringen en ook de gedragingen van verdachte zoals te zien op de camerabeelden rechtvaardigen naar het oordeel van de rechtbank de conclusie dat zijn gedrag in de kern bezien aanvallend was. De Hoge Raad heeft, onder meer in het arrest van 8 juni 2010 (ECLI:NL:HR:2010:BK4788, r.o. 2.5), geoordeeld dat onder die omstandigheden een beroep op noodweer niet kan worden aanvaard.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/bb63a136756af855998a1fb0e1c23ad4ee5baf0eec1c3e23ddc037d33f8ff870 | shasum -a 256