Onder 3.1 Rechtbank Amsterdam 22 juli 2020

Met het primaire besluit van 3 januari 2020 heeft verweerder de noodopvang beëindigd per 10 januari 2020, omdat verzoekster geen gebruik wenste te maken van de terugkeerregeling naar Portugal. Met het primaire besluit van 8 januari 2020 heeft verweerder de aanvraag van verzoekster om te mogen worden opgenomen in de maatschappelijke opvang afgewezen. De bezwaren daartegen heeft verweerder ongegrond verklaard met het bestreden besluit I van 13 mei 2020. Al met al werd verzoekster en haar gezin voldoende zelfredzaam geacht en was zij niet op maatschappelijke opvang aangewezen. De noodopvang als tijdelijke maatwerkvoorziening heeft verweerder beëindigd omdat verzoekster niet voldoet niet aan de criteria in het aangescherpte beleid. Alleen Amsterdamse dakloze gezinnen die de laatste twee jaar in Nederland hebben gewoond komen in aanmerking voor deze tijdelijke maatwerkvoorziening. Wie zonder voorbereiding naar Nederland verhuist kan niet zomaar aanspraak maken op opvang, aldus verweerder. Er is ook een terugkeerregeling aangeboden. Verder slaagt het beroep op het IVRK en het EVRM niet. Bij de beoordeling heeft verweerder voldoende rekening gehouden met de kinderen en is geoordeeld dat verzoekster daar goed voor kan zorgen. Verder kan verzoekster - na een goede voorbereiding - altijd weer terug naar Nederland, aldus het bestreden besluit I van 13 mei 2020.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/be0e6cb1726b743d77495d853c0edf2a30310e587813673a31bc68949a7ca59e | shasum -a 256