Onder 2.14. Rechtbank Amsterdam 8 januari 2020

Gelet op de standpunten van partijen zou de behandeling van het verzoek van de vrouw bij de Nederlandse rechter, voor zover dit het aantal gouden munten van 110 overschrijdt, leiden tot onnodige vertraging die ongewenst is in het kader van de echtscheidingsprocedure. Daarmee voldoet het verzoek niet aan de eis als gesteld in artikel 827, eerste lid onder f RV, dat de behandeling van de nevenvoorziening niet tot onnodige vertraging mag leiden. De rechtbank zal immers nadere informatie moeten inwinnen over het Iraanse recht en hoe en op welke wijze de draagkracht van de man bekeken moet worden en in welke mate dat dan tot een bijstelling zou kunnen leiden. Dit nog los van de vraag of deze uitspraak van de rechtbank dan ook in Iran erkend wordt. Om die reden zal de rechtbank de vrouw niet ontvankelijk verklaren in haar verzoek voor zover dat ziet op de betaling van de bruidsgave boven de 110 munten. Het verzoek zal worden toegewezen voor 110 gouden munten, dan wel het equivalent daarvan in euro’s (als berekend per datum beschikking) te vermeerderen met wettelijke rente over dat bedrag in euro’s. Het is dus aan de man om hetzij 110 gouden munten aan de vrouw te betalen, dan wel een bedrag in euro’s, om te rekenen tegen de koers van de gouden munten in euro’s per de datum van deze beschikking, over welk bedrag in euro’s dan wettelijke rente verschuldigd is voor iedere dag dat te laat betaald wordt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/4e59c8bc266eec84c8e0eff5364cf2dcee39c07bdabc56a616426cfcdd2f5248 | shasum -a 256