Alinea 38 Rechtbank Amsterdam 3 september 2020

4. [gedaagde] betwist de vorderingen van [eiser] en voert daartoe het volgende aan. Primair stelt [gedaagde] zich op het standpunt dat de arbeidsomvang tussen partijen nul uren bedraagt. [eiser] heeft immers het aanbod van [gedaagde] op grond van de Wet Arbeidsmarkt in Balans om op basis van 28 uur per week afgewezen. Hierdoor werd door toedoen van [eiser] de arbeidsomvang op nul uren gezet. Het beroep van [eiser] op 7:610b BW levert een rechtsvermoeden op over de arbeidsomvang, maar dat kan worden weerlegd. Door de afwijzing van februari 2020 kwam [eiser] geen beroep meer toe op dit artikel en geldt een omvang van nul uur. Als [eiser] al aanspraak heeft op artikel 7:610b BW, dan is die omvang in ieder geval niet gelijk aan de arbeidsomvang over het jaar 2019. Dat had [eiser] immers net afgewezen. Subsidiair betoogt [gedaagde] dat [eiser] op grond van artikel 7:628 BW geen recht op loondoorbetaling heeft, nu [eiser] niet heeft gewerkt. Volgens [gedaagde] dient deze coronapandemie niet voor haar risico te komen. Daarbij dient in aanmerking te worden genomen dat op het moment dat [eiser] eind februari 2020 toen hij het aanbod afwees en koos voor een 0-uren contract, de eerste besmetting al was vastgesteld en hij daarmee willens en wetens het risico heeft aanvaard dat er minder werk zou zijn voor hem. Bovendien kan [eiser] aanspraak maken op de werkloosheidswet, terwijl [gedaagde] niet verzekerd is.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/a1c4e1d5acc016b488304b1b5b304cd8b3db03755f1b2bd9f5adf8bb0746cfeb | shasum -a 256