Onder 6.3. Rechtbank Amsterdam 18 december 2020

De rechtbank stelt vast dat sprake is van een overschrijding van de redelijke termijn. Een verdachte heeft recht op berechting van zijn zaak binnen een redelijke termijn, zodat hij niet onnodig lang in onzekerheid blijft over de uitkomst daarvan. Als uitgangspunt geldt dat binnen twee jaar na aanvang van die redelijke termijn door de rechtbank moet zijn beslist, tenzij sprake is van bijzondere omstandigheden, zoals de ingewikkeldheid van een zaak. De redelijke termijn begint als verdachte redelijkerwijs kan verwachten dat hij vervolgd zal worden. De rechtbank stelt dat moment in deze zaak vast op de dag dat de dagvaarding uitging, te weten op 4 augustus 2016. Dit betekent dat de zaak in principe op 4 augustus 2018 afgerond had moeten zijn. De rechtbank doet pas op 18 december 2020 uitspraak. De redelijke termijn is dus met meer dan 2 jaar overschreden. Nu voorafgaand aan de dagvaarding er in 2014 pogingen zijn geweest om de zaak buiten rechte af te doen, maar het openbaar ministerie daar toch van heeft afgezien, heeft verdachte heel lang in onzekerheid verkeerd of zijn zaak voor de rechter zou komen. Het eerste verhoor van verdachte dateert zelfs uit 2011. Verdachte wordt voor die te lange periode dat hij in onzekerheid heeft gezeten gecompenseerd door een verlaging van zijn straf. De rechtbank vindt een gevangenisstraf daarom niet meer aan de orde, maar vindt wel dat verdachte nog een taakstraf moet uitvoeren. De rechtbank legt hem daarom een taakstraf op van honderd uur.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/dac2e99dd9e3a9461801ced4772c7972b081b75b786806e2c5fc091d9f2dde86 | shasum -a 256