Alinea 41 Rechtbank Amsterdam 2 oktober 2020

6. [eiser 1] en [eiser 2] beroepen zich er primair op dat een bruto = netto loonafspraak met KLM is overeengekomen. Kern van die afspraak zou zijn dat KLM de inkomstenbelasting van [eiser 1] en [eiser 2] zou vergoeden, mocht deze in Nederland verschuldigd zijn of in de toekomst verschuldigd worden. Dit wordt door KLM terecht betwist. [eiser 1] en [eiser 2] hebben onvoldoende met feiten en omstandigheden onderbouwd dat KLM - al dan niet stilzwijgend - heeft ingestemd met een dergelijk vergaande en uitzonderlijke verplichting. Dat KLM destijds bij de werving van [eiser 1] en [eiser 2] uitdrukkelijk heeft gewezen op de mogelijkheid van een vrijstellings-verklaring voor de inkomstenbelasting betekent niet dat KLM zich heeft verplicht de inkomstenbelasting te vergoeden indien [eiser 1] en [eiser 2] in de toekomst in Nederland belastingplichtig zouden worden. Dat KLM feitelijk jarenlang geen loonbelasting heeft ingehouden maakt dit niet anders, omdat KLM ervan uitging dat geen belastingplicht bestond. Ook andere aanwijzingen dat KLM heeft toegezegd, of de indruk heeft gewekt, dat zij eventueel verschuldigde Nederlandse inkomstenbelasting van [eiser 1] en [eiser 2] zou betalen, ontbreekt. De conclusie is dat een loonafspraak zoals door [eiser 1] en [eiser 2] gesteld niet tot stand is gekomen. Hetgeen partijen verder op het primaire onderdeel hebben aangevoerd leidt niet tot een andere uitkomst en zal buiten bespreking blijven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/c24f7b11f4faa366c18df2e1406eecf083be5c928af3d185a3c9d69506aaf814 | shasum -a 256