Onder 6.1 Rechtbank Amsterdam 19 augustus 2021

De raadsvrouw heeft primair gesteld dat de overlevering moet worden geweigerd op grond van de ongenoegzaamheid van de stukken (artikel 2, tweede lid, aanhef en onder e jo. 28, tweede lid, OLW), nu Griekenland slechts persisteert bij het EAB en naar aanleiding van de door de rechtbank gestelde vragen heeft nagelaten het EAB nader te concretiseren. Subsidiair verzoekt de raadsvrouw de overlevering te weigeren op basis van de vaststaande onschuld (artikel 26, vierde lid jo. 28, tweede lid, OLW) van de opgeëiste persoon. Hiertoe heeft de raadsvrouw aangevoerd dat het overleveren van een persoon van wie de onschuld is vastgesteld zich niet verhoudt met de Nederlandse Overleveringswet. Uit het Kaderbesluit 2002/584/JBZ volgt niet concreet en ondubbelzinnig dat overlevering kan worden geweigerd op grond van een geslaagd onschuldverweer. Maar een nationale rechter is niet verplicht het nationale recht dat onverenigbaar is met een bepaling van Unierecht buiten toepassing te laten als die bepaling geen rechtstreekse werking heeft. Het Kaderbesluit heeft geen rechtstreekse werking. Uit de uitspraak ‘Pupino’ blijkt dat de plicht tot kaderbesluitconforme interpretatie wordt begrensd, die verplichting kan geen grondslag zijn voor een uitlegging contra legem van het nationale recht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ae2d14aa131ac5bb92333c1c7ac69e006638963b2cd21b5aaaa885906cadd3a2 | shasum -a 256