Onder 4.9. Rechtbank Amsterdam 2 november 2022

[eiseres] heeft tijdens de mondelinge behandeling gezegd dat [naam echtgenoot] – op haar voorstel – de ORV heeft afgesloten om te garanderen dat zij na zijn overlijden in de woning kon blijven wonen. Dat sprake was van een overeenkomst met de door haar bedoelde strekking wordt volgens haar bevestigd in de e-mail van 6 april 2021 van [naam echtgenoot] (zie onder 2.8). Dat standpunt volgt de rechtbank niet. Noch uit deze e-mail, noch uit de overige door [eiseres] overgelegde berichten blijkt dat sprake was van een overeenkomst waaruit voor [naam echtgenoot] de afdwingbare verplichting voortvloeide om – ongeacht de situatie – de ORV ten behoeve van [eiseres] te continueren. Ook al hebben partijen destijds afgesproken de ORV af te sluiten om zeker te stellen dat [eiseres] , bij overlijden van [naam echtgenoot] , in de echtelijke woning zou kunnen blijven wonen, geldt dat onvoldoende is gesteld of gebleken dat deze afspraak ook wanneer partijen uit elkaar zouden gaan van kracht diende te blijven. De in eerste instantie afgesloten ORV vormt daarentegen juist een aanwijzing dat daarbij de beschermingsgedachte gedurende het huwelijk van [naam echtgenoot] met [eiseres] leidend is geweest. De ORV kende immers een standaardbegunstiging, met de weduwe van de overledene als eerste begunstigde. Ook als de ORV niet was gewijzigd was de uitkering bij overlijden van [naam echtgenoot] dus niet aan [eiseres] toegekomen, omdat zij – gelet op de echtscheiding – op dat moment niet de weduwe van [naam echtgenoot] was. Dat, zoals [eiseres] heeft gesteld, zij slechts op voorwaarde van de gestelde overeenkomst akkoord is gegaan met de borgtocht blijkt verder niet uit de door haarzelf ter zitting gegeven toelichting en valt ook niet te rijmen met het feit dat de ORV één jaar na het aangaan van de borgtocht is afgesloten.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/3cb72ebec701e7b3f9a2a6a30c02209cea1b4eefb7b25870ce38297449e63ad9 | shasum -a 256