Onder 6.2. Rechtbank Amsterdam 14 februari 2023

Aan de opheffing van het bewijsbeslag heeft [gedaagde] allereerst schending van de waarheidsplicht van artikel 21 Rv ten grondslag gelegd. Het beslagrekest bevat volgens [gedaagde] onwaarheden en onvolledigheden. Die onwaarheden of onvolledigheden (waarvan volgens [gedaagde] sprake is) zijn niet van dien aard dat hierin een zelfstandige grond voor opheffing van het beslag kan zijn gelegen. Opheffing van een beslag op grond van artikel 21 Rv vereist misleiding op essentiële punten, waarbij aannemelijk moet zijn dat het beslagverlof niet was verleend, indien die misleiding niet had plaatsgevonden. Daarvan is voorshands geen sprake. In het beslagrekest heeft [eiser 1] niet meer gedaan dan zijn kijk gegeven op de waarheid, en dat die kijk niet overeenkomt met die van [gedaagde] ligt voor de hand. Overigens gaat [gedaagde] in zijn conclusie van antwoord zo gedetailleerd en feitelijk in op een groot aantal “onwaarheden en onvolledigheden” dat de juistheid daarvan in dit kort geding, waarin geen plaats is voor een nader onderzoek naar de feiten, niet kan worden vastgesteld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8fb3e5cb25514342455e23ed4cddaa4a8c15d0e770486c9aec0b60cc14cb74ef | shasum -a 256