Onder 3.2. Rechtbank Amsterdam 1 april 2025

Ter onderbouwing van hun verzoek voeren verzoekers aan dat hun ouders tot 1989 een relatie hadden. De kinderen hebben geen andere juridische ouder dan hun moeder. Hun vader heeft geen andere kinderen dan verzoekers. De kinderen en hun vader hebben ook na het uiteengaan van hun ouders altijd contact gehouden. Vooruitlopend op zijn overlijden heeft de vader in Kroatië een ouderschapsverklaring opgesteld, welke is gelegaliseerd door een notaris ter plaatse waarin hij onder materiële en strafrechtelijke verantwoordelijkheid verklaart dat verzoekers zijn kinderen zijn. In Kroatië is na ontvangst van het bericht van overlijden van de vader overeenkomstig de Kroatische Successiewet een procedure gestart om vast te stellen wie de erfgenamen zijn, welke zaken de nalatenschap omvat en welke andere rechten er mogelijk aanwezig zijn. Tijdens deze procedure is aan het licht gekomen dat de man door de vader in Kroatië in 1981 is erkend. De man wordt in Kroatië als erfgenaam van zijn vader aangemerkt, maar in Nederland (nog) niet. De dochter wordt in beide landen niet als erfgenaam aangemerkt. Het advies van mr. Lhöest, van het bureau lnternationaal FamilieRecht Advies (productie 8 bij het verzoekschrift), is dat de erkenning van de zoon in Nederland moet worden erkend. Uit het advies blijkt eveneens dat de ouderschapsverklaring van [de vader] onvoldoende is om het juridische ouderschap over de dochter vast te stellen. Dit heeft onder meer tot gevolg dat de man en de vrouw onder een ander tarief vallen voor wat betreft de successierechten ten aanzien van de erfenis. Verzoekers wensen en hebben er ook een financieel belang bij, om ook in Nederland gezien te worden als de juridische kinderen van hun vader.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/feaa2a2dd1f2c624c919296083eaab813056df7d269f540bd6dbff8ce24136aa | shasum -a 256