Onder 4.9. Rechtbank Amsterdam 29 januari 2025

Geoordeeld wordt als volgt. Anders dan [gedaagde] meent verhoudt het stelselmatig (laten) parkeren van auto’s door hem, althans door zijn huurders of gebruikers, op zijn zijde (van drie meter breed) van de zes meter brede strook zich niet tot de tekst en het doel van de erfdienstbaarheid. Die voorziet immers, zoals [eisers] terecht stelt, in een volledig gelijkwaardige verdeling (50/50) van de lusten en de lasten en heeft betrekking op de volledige 6 meter brede strook (tussen B en C). De erven zijn over en weer dienend en heersend. Dit laat een voordeel voor slechts één eigenaar (in casu [gedaagde] ) dan ook niet toe. Daarbij komt dat indien de erfdienstbaarheid met name ten doel zou hebben gehad om grote auto’s en vrachtwagens in staat te stellen een draai te maken naar de toenmalige loodsen van de ouders van [gedaagde] (zoals [gedaagde] aanvoert), het voor de hand had gelegen dat er alleen een erfdienstbaarheid zou zijn gevestigd op het perceel van [eisers] Niet valt in te zien waarom het in dat geval nodig was om ook een erfdienstbaarheid te vestigen op het perceel van (de ouders van) [gedaagde] . De tekst van de erfdienstbaarheid geeft geen steun aan [gedaagde] ’ interpretatie. Voldoende aannemelijk is dan ook dat het destijds de bedoeling was om een vrije strook van zes meter breed te creëren. Dit is ook in lijn met de inhoud van de e-mail van 14 januari 2025 van de vader van [gedaagde] , die – hoewel hij in die e-mail verwijst naar een later gesloten convenant – destijds ook partij was bij de akte van 1 februari 1990. Dat de in het convenant genoemde zes auto’s dienden te worden geparkeerd op het binnenterrein buiten het deel waar de erfdienstbaarheid op ziet, zoals [eisers] heeft gesteld, is door [gedaagde] niet betwist.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/11eb4efa05c4a39bf7c2bacd0ab54a145179439268d7fcf13e3874d8cc58aec4 | shasum -a 256