Alinea 75 Rechtbank Arnhem 13 oktober 2010

4.7. De banken kunnen zich met recht op art. 53 Fw beroepen als de vordering van de banken op Kinzo is ontstaan voor de faillietverklaring of als deze voortvloeit uit handelingen die voor de faillietverklaring met de gefailleerde zijn verricht. Vast staat dat de vorderingen waarmee de banken willen verrekenen ‘doorberekende kosten’ respectievelijk ‘juridische kosten art. 3:277 BW ev.’ betreffen. De banken stellen dat deze kosten voortvloeien uit de verplichting van Kinzo Trading om mee te werken aan maatregelen die de banken noodzakelijk achtten in het kader van het veiligstellen van hun zekerheden. De huurovereenkomst zou volgens de banken nooit gesloten zijn zonder het kredietarrangement respectievelijk de factorovereenkomst. De curator betwist dat deze vorderingen vallen onder de reikwijdte van art. 53 Fw, onder verwijzing naar het arrest van de Hoge Raad van 22 december 1989 (NJ 1990, 661, Tiethoff q.q./NMB). De Hoge Raad heeft in dat arrest - kort gezegd - overwogen dat een na faillietverklaring ontstane huurschuld, voortvloeiende uit een voor de faillietverklaring gesloten en daarna doorlopende huurovereenkomst, niet met een vordering van de huurder die geen verband houdt met de huurovereenkomst kan worden verrekend. In dit arrest wilde een bank haar vordering op grond van een kredietovereenkomst verrekenen met de verschuldigde huurpenningen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/8317db1b0979ced4c59e46c34c0f8e9f0644da3a73e58f3d87f599629148a5c0 | shasum -a 256