Alinea 101 Rechtbank Arnhem 2 januari 2012

4.9. Subsidiair heeft [eiser] gesteld dat een recht van erfdienstbaarheid op het litigieuze stuk grond is ontstaan door verjaring. De stelling van [eiser] dat hij reeds vanaf 1982 een voortdurende en zichtbare erfdienstbaarheid op het stuk grond heeft dan wel dat hij een geslaagd beroep op het bepaalde in de artikelen 3:99 jo 5:72 van het Burgerlijk Wetboek kan doen, acht de voorzieningenrechter, tegenover de gemotiveerde betwisting van de zijde van [gedaagde], onvoldoende aannemelijk gemaakt. Nog daargelaten de vraag of in het onderhavige geval sprake is van goede trouw of van een voortdurende en zichtbare erfdienstbaarheid, is onvoldoende gebleken dat [eiser] gedurende een lange periode het bezit van een erfdienstbaarheid van overpad heeft gehad ten aanzien van het stuk grond. [gedaagde] heeft op dit punt namelijk betoogd dat [eiser] pas sinds 2004 over het stuk grond van [gedaagde] is gaan rijden om naar en van zijn perceel te komen, aangezien [betrokkene] in die periode ten onrechte een deel van de weg van de VvE in bezit heeft genomen en dat tussen de periode 2004 en het moment dat [gedaagde] de omheining op het stuk grond heeft geplaatst geen tien jaren zijn verstreken. Overwogen wordt dat onder het oude recht de verjaringstermijn ten aanzien van een voortdurende en zichtbare erfdienstbaarheid, waarbij de bezitter te goeder trouw diende te zijn, 20 of 30 jaren bedroeg en dat in het huidige recht verkrijgende verjaring pas na 10 jaar onafgebroken bezit ontstaat. Gelet op het verweer van [gedaagde] betekent dit dat [eiser] onvoldoende aannemelijk heeft gemaakt dat een recht van erfdienstbaarheid op het stuk grond door verjaring is ontstaan. De subsidiaire grondslag van de vordering van [eiser] wordt daarom ook verworpen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/e80a43df738de06689574f1b32e9ecc0bcf15a5c40edc47b50f25e2039d92ffb | shasum -a 256