Alinea 49 Rechtbank Arnhem 12 december 2012

(…) Nu keer ik weer terug naar uw brief van 21 januari j.l. U concludeert op grond van uw berekeningen dat het totale niet te vermijden delay zo maximaal 5 ½ uur zou hebben kunnen zijn. U geeft aan dat dit de kritische grens van 4 uur overschrijdt, maar betrokkene nog wel een kans op het behoud van het onderbeen geeft. U meent dat deze kans in redelijkheid vooral aan betrokkene moet toekomen en dat lijkt mij volledig juist. Ik heb opnieuw nog eens in de literatuur gekeken of er bij de ischaemie-scores die ik noemde ook voorspellende tabellen genoemd worden. Dit blijkt helaas niet het geval te zijn. Hierna heb ik overlegd met enkele vaatchirurgen over de mogelijke kans op behoud van het been. Daarbij kwam naar voren dat na 5 1/2 uur ischaemie de kans op behoud van het been geschat wordt op gelijk of iets hoger dan 50%, afhankelijk van de temperatuur van omgeving en daardoor ook het been. Een langere ischaemie-tijd dan 6 à 6 ½ uur werd geacht zoveel kans op ernstige reperfusieschade te geven dat de kans op amputatie bij ischaemie-tijden in deze orde van grootte zeer sterk toeneemt. Wanneer wij dus met alle voorzichtigheid en onzekerheden in deze het percentage kans op behoud zouden willen vaststellen, kunnen we dit voorzichtigheidshalve op 50% stellen. Voor wat betreft het zenuwletsel ben ik het geheel met collega [arts] eens dat zelfs bij behoud van het been zeker de nodige problemen gegeven zou hebben en misschien zelfs in een later stadium ook een amputatie noodzakelijk gemaakt zou hebben. Een percentage kans daarvoor is mijns inziens niet aan te geven.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/2e06f2e3f9041c3ad3821e097979955dca24a078c58aa3778961bfc83f6a748b | shasum -a 256