Onder 3.4. Rechtbank Den Haag 18 oktober 2013

[eiser] keert zich in dit kort geding tegen het vonnis van de rechtbank Zutphen van 8 mei 2001 waarin in zijn beleving een straf is opgelegd die het destijds geldende wettelijk strafmaximum te boven ging. De Staat heeft met juistheid betoogd dat een dergelijke veroordelende beslissing van de strafrechter waartegen geen gewoon rechtsmiddel meer openstaat, door het OM niet alleen mag maar ook ten uitvoer moet worden gelegd. Dat aan het bewuste vonnis mogelijk een gebrek kleeft, brengt niet met zich dat het OM onrechtmatig jegens [eiser] handelt door deze uitspraak onverkort ten uitvoer te leggen. Het gesloten stelsel van rechtsmiddelen in strafzaken impliceert immers dat een uitspraak rechtskracht behoudt, zolang het niet als gevolg van het instellen van een rechtsmiddel is vernietigd. Nu [eiser] het tegen dit vonnis ingestelde hoger beroep heeft ingetrokken, is in principe van onrechtmatigheid van de tenuitvoerlegging geen sprake. In zijn standpunt dat van een doorbreking van het gesloten stelsel van rechtsmiddelen geen sprake is nu slechts wordt gevorderd de verdere executie van het vonnis te verbieden, kan [eiser] niet worden gevolgd. Deze vordering vindt immers zijn grondslag in de vermeende inhoudelijke onjuistheid van het vonnis. Beoordeling van de vordering op die grondslag vereist een inhoudelijk oordeel van de burgerlijke rechter over de juistheid van deze onherroepelijke beslissing van de strafrechter. Dit is volgens vaste jurisprudentie onverenigbaar met het gesloten stelsel van rechtsmiddelen in het strafrecht.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/405af968c8dae42dd3f9f54e22ea3a18a4e537aed9db740925acfb259182202d | shasum -a 256