Onder 3.7. Rechtbank Den Haag 18 oktober 2013

De meer subsidiaire vordering van [eiser] tot veroordeling van de Staat tot toewijzing van het op 27 september 2013 gedane gratieverzoek is ten slotte evenmin toewijsbaar. Zoals de Staat terecht heeft opgemerkt is het aan de Dienst Justis van het Ministerie van Veiligheid en Justitie en niet aan de voorzieningenrechter om een gratieverzoek inhoudelijk te beoordelen. Voor zover [eiser] betoogt dat de indiening van dit gratieverzoek dient te leiden tot opschorting van de tenuitvoerlegging van de aan hem opgelegde gevangenisstraf, overweegt de voorzieningenrechter dat in dit geval van opschortende werking van rechtswege ex artikel 558a Sv geen sprake is. Of niettemin aanleiding bestaat om hangende de behandeling van het gratieverzoek de tenuitvoerlegging van de gevangenisstraf op te schorten dan wel te schorsen, betreft blijkens artikel 559a, tweede lid, Sv, een discretionaire bevoegdheid van de Minister van Veiligheid en Justitie. Of de minister ter zake reeds een beslissing heeft genomen, is echter gesteld noch gebleken. Bij die stand van zaken komt aan de voorzieningenrechter niet de bevoegdheid toe om zich over de opschortende dan wel schorsende werking van het gratieverzoek uit te laten. Ten overvloede merkt de voorzieningenrechter overigens nog op dat een beslissing van de minister in vorenbedoelde zin in kort geding slechts marginaal kan worden getoetst.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/405af968c8dae42dd3f9f54e22ea3a18a4e537aed9db740925acfb259182202d | shasum -a 256