Onder 4.3. Rechtbank Den Haag 25 juli 2013

De voorzieningenrechter acht in dit verband van zwaarwegend belang dat Eiseressen zelf, met uitzondering van Eiseres 17, geen actie hebben ondernomen door een aanvraag voor een vergunning voor een elektrisch oplaadstation in te dienen en dat niet aannemelijk is geworden dat zij van de mogelijkheid daarvan niet op de hoogte waren. In dat verband heeft de Staat immers verwezen naar een e-mailbericht van VPR van 25 oktober 2011 en een brief van Rijkswaterstaat van 14 maart 2012. Uit de inhoud van deze correspondentie blijkt naar voorlopig oordeel genoegzaam dat Eiseressen in ieder geval in maart 2012 op de hoogte waren van het beleid van de Staat met betrekking tot de oplaadstations en de mogelijkheid om een vergunning aan te vragen. Daar komt bij dat genoegzaam is gebleken dat de Concessiehouders ook nu nog in de gelegenheid zijn om een vergunning aan te vragen. Dat – zoals ter zitting door één van de Concessiehouders naar voren is gebracht – de ontwikkelingen met betrekking tot en de invulling van het elektrisch rijden nog niet volledig duidelijk zijn en Concessiehouders gelet op de forse investeringen die nodig zijn voor het exploiteren van een oplaadstation daardoor mogelijk terughoudend zijn, doet aan het voorgaande niet af, maar rechtvaardigt veeleer het handelen van de Staat. De strekking van het Convenant is immers, zoals hierboven reeds is overwogen, niet dat de Staat in een dergelijk geval gehouden is af te wachten totdat Eiseressen nieuwe ontwikkelingen omarmen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/aa3808e562b1bfd5aecb0fb85b49a54750c1a67f597232bed8807bb73a8f91bb | shasum -a 256