Onder 4. Rechtbank Den Haag 16 september 2014

Voorts voeren eisers aan dat de in geding zijnde voorwaarde dat zij zich niet langer dan drie maanden aan het toezicht hebben onttrokken, meer in het bijzonder de daaraan gegeven invulling dat zij bekend moesten zijn bij genoemde instanties, in strijd is met artikel 14 van het Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden (EVRM) en artikel 1 van het twaalfde protocol van het EVRM. Dit artikel is van toepassing op de uitoefening van het privéleven zoals beschermd door artikel 8 EVRM. Dit recht komt door een arbitrair ingevoerde voorwaarde (het toezichtscriterium) op de tocht te staan. Voorts voeren eisers aan dat het nalaten van ouders, ook onder ‘activiteiten’ in de zin van artikel 2, tweede lid, van het Internationaal Verdrag inzake de Rechten van het Kind (IVRK) moet worden beschouwd. Het belang van kinderen dient voorop te staan bij de beoordeling van aanvragen op grond van de Regeling. Ook uit diverse arresten van het Europese Hof voor de Rechten van de Mens (EHRM) blijkt dat het gedrag van ouders niet per definitie tegengeworpen wordt aan kinderen. Eisers verwijzen in dit verband naar arresten van het EHRM inzake Osman tegen Denemarken van 14 juni 2014 (38058/09), Abdulaziz, Cabales en Balkandali tegen het Verenigd Koninkrijk van 28 mei 1985 (9214/80, 9473/81, 9474/81), Butt tegen Noorwegen van 4 december 2012 (ECLI:NL:XX:2012:BZ0202), Ponomaryovi tegen Bulgarije van 21 juni 2011 (5335/05) en naar een brief van verweerder aan de Tweede Kamer van 5 november 2013. 4.1 Verweerder heeft zich in het verweerschrift op het standpunt gesteld dat het onder Rijkstoezicht staan van een vreemdeling niet als discriminatiegrond in de zin van artikel 14 EVRM kan worden gezien. Een status van iemand ziet op een persoonlijk kenmerk, - of wel een persoonsgebonden/groepsgebonden eigenschap - zoals ook het geval is bij ras, kleur, taal en godsdienst. Het je al dan niet hebben onttrokken aan het toezicht en hoelang je ergens verblijft en of je in het verleden aantoonbaar bent vertrokken, zijn geen persoonsgebonden eigenschappen of kenmerken. Voorts heeft verweerder zich subsidiair op het standpunt gesteld dat het onderscheid gerechtvaardigd is. Immers, de vreemdeling die zich heeft gemeld bij één van de genoemde instanties in de Regeling, heeft ervoor gekozen zich niet te onttrekken aan het toezicht en heeft (aldus) niet gekozen voor een leven in de illegaliteit. Door de melding is de vreemdeling immers in beeld, in tegenstelling tot eisers. Verweerder verwijst in dit verband naar de uitspraak van deze rechtbank, zittingsplaats ’s-Hertogenbosch, van 10 maart 2014 (ECLI:NL:RBDHA:2014:3464). Ten aanzien van het betoog van eisers dat eiser 1 geen invloed heeft gehad op de gedragingen/het nalaten van zijn ouders heeft verweerder zich op het standpunt gesteld dat het de wettelijke verantwoordelijkheid van ouders is, dan wel van wettelijk vertegenwoordigers, om keuzes te maken voor hun minderjarige kinderen, waaronder het al dan niet onder toezicht staan van de Rijksoverheid. De eenheid van het (kern)gezin moet als uitgangspunt worden genomen om te voorkomen dat een deel van het gezin wel verblijf wordt toegestaan en een ander deel niet. Dit is in overeenstemming met de arresten van het EHRM van 19 februari 1996, Gül tegen Zwitserland (AB 1998, 53) en van 5 april 2005 inzake Benemar tegen Nederland (JV 2005/198) en de uitspraak van de Afdeling van 30 maart 2010 (ECLI:NL:RVS:2010:BL9912). Voorts verwijst verweerder naar de Handelingen van de Tweede Kamer, TK 2012-2013, nr. 60, 26, 91. 4.2 Ingevolge artikel 14 EVRM moet het genot van de rechten en vrijheden die in dit verdrag zijn gemeld, worden verzekerd zonder enig onderscheid op welke grond ook, zoals geslacht, ras, kleur, taal, godsdienst, politieke of andere mening, nationale of maat-schappelijke afkomst, het behoren tot een nationale minderheid, vermogen, geboorte of andere status. 4.3 De rechtbank overweegt allereerst dat de Regeling begunstigend beleid behelst, zodat aan verweerder een grote mate van vrijheid toekomt ten aanzien van de bepaling welke groepen van personen daaronder vallen en welke toelatingseisen op hen van toepassing zijn. Dit laat echter onverlet dat ook begunstigend beleid niet strijdig mag zijn met de discriminatieverboden zoals neergelegd in, onder meer, artikel 14 EVRM.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/df992e3f04e20fed9f25ea4fd0288ff3523d0aa67200cc2b1299ed9d11ddb9dc | shasum -a 256