Onder 2.2. Rechtbank Den Haag 18 september 2014

Daartoe voert [eiser], samengevat, onder meer het volgende aan. Bij de tenuitvoerlegging van de levenslange gevangenisstraf van [eiser] handelt de Staat in strijd met artikel 3 EVRM. Anders dan uitvoerige rechtspraak van het EVRM voorschrijft wordt feitelijk geen gebruik gemaakt van de mogelijkheid tot gratiëring en heeft [eiser] geen reëel “prospect of release”. Daarnaast heeft de Staat buiten de schuld van [eiser] om – en in strijd met rechtspraak van het EHRM – in het geheel geen activiteiten gericht op mogelijke resocialisatie ontplooid, hetgeen een vereiste is om te beoordelen of er met de tenuitvoerlegging van de straf nog een met de strafrechtstoepassing na te streven doel wordt gediend. De Staat heeft voorts, wederom in strijd met jurisprudentie van het EHRM, niet alleen nagelaten bij oplegging van zijn straf duidelijk te maken wat [eiser] moet doen om gratie te krijgen, maar zelfs bij de laatste afwijzing van het gratieverzoek maakt de Staat op geen enkele wijze duidelijk wat [eiser] moet doen om gratie te krijgen. Er wordt slechts volstaan met een verwijzing naar de strafdoelen vergelding en generale preventie, terwijl dit juist de strafdoelen zijn waarvan uit het Vinter-arrest valt af te leiden dat deze na een periode van 25 jaar naar de achtergrond verschuiven. Gezien de feitelijke gang van zaken, in samenhang bezien met het sinds 1986 in Nederland gevoerde gratiebeleid en de rechtspraak van het EHRM, heeft [eiser] geen enkel perspectief op vrijlating. Voortzetting van de huidige detentie is daarom inhumaan en strijdig met artikel 3 EVRM en artikel 7 IVBPR.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/511afb149ad4f3889e3237bdb7f29a3ee1480ef4266349261e4c7115b78a9320 | shasum -a 256