Onder 7.1. Rechtbank Den Haag 25 februari 2014

De SAOZ definieert het normaal maatschappelijk risico als de gemiddelde kans dat een situatie verandert, rekening houdend met alle relevante omstandigheden. Aanvragers hadden in beginsel rekening moeten houden met de kans dat de planologische situatie kon gaan wijzigen, gelet op de ouderdom van het oude bestemmingsplan en de omstandigheid dat het om een voorheen onbebouwd terrein gaat. Daar staat tegenover dat het sinds het verwerven van de woningen niet speciaal in de lijn der verwachting lag dat uitgerekend zou worden gekozen voor de bouw van woningen op het vroegere parkeerterrein. Andere ontwikkelingen waren evenzeer mogelijk. In de Centrumvisie Lisse 2002 wordt het terrein afgebeeld als groene buitenruimte. Verder werd de onderhavige ontwikkeling eerst mogelijk na een verzoek van eiseres en een overeenkomst tussen haar en de gemeente. Het beleid tot herontwikkeling werd dan ook specifiek voor het bouwplan geformuleerd. Verder doet de planologische ontwikkeling zich op korte afstand van de objecten voor. De kans dat de planologische situatie in nadelige zin wijzigt, komt in abstracto op 25%. Bij toepassing van de drempel van 2%, die in artikel 6.2, tweede lid, van de Wro als minimum wordt genoemd, komt dit in alle vier gevallen neer op een korting op het schadebedrag van meer dan 40%. Een extra matiging is naar de mening van de SAOZ daarom niet aan de orde.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ffe9b1a37ac2205be436fdfa9269dbc6410a2d4d5bad77e7cdb71bfb91eace6d | shasum -a 256