Onder 3. Rechtbank Den Haag 10 juli 2014

5.1 Eiseres heeft zich primair op het standpunt gesteld dat geen sprake is van een beboetbaar feit omdat ten tijde van de geconstateerde overtreding geen sprake meer was van vergunningplicht ingevolge de Wav, aangezien de hierboven onder 4.3 weergegeven beperking op het vrije verkeer van werknemers uit Roemenië volgens eiseres niet rechtsgeldig is verlengd. Eiseres heeft hieraan ten grondslag gelegd dat aan het besluit van de regering tot verlenging van de beperking op het vrij verkeer van Roemeense werknemers na 1 januari 2012 (tot 1 januari 2014) geen rechtskracht toekomt wegens het achterwege laten van bekendmaking van dat besluit door middel van een Koninklijk Besluit (KB) of publicatie in de Staatscourant en dat de enkele mededeling van dat besluit aan de Tweede Kamer onvoldoende is. Eiseres heeft daaraan ten grondslag gelegd dat het besluit van de regering om een beroep te doen op artikel 5 van de Toetredingsakte moet worden aangemerkt als een besluit in de zin van artikel 1:3 van de Awb. Immers, de regering is een bestuursorgaan, het besluit is in die zin op schrift gesteld dat het is vermeld in de kennisgeving aan de Commissie en waarschijnlijk ook nog in de notulen van de Ministerraad is opgenomen, hetgeen voldoende is om aan het schriftelijkheidsvereiste te voldoen, en de publiekrechtelijke grondslag is gelegen in de (rechtstreeks in de Nederlandse rechtsorde geldende) Toetredingsakte. Het rechtsgevolg is volgens eiseres hierin gelegen dat door het besluit van de regering de beperking op het vrije verkeer van Roemeense werknemers wordt verlengd. Zou de regering dit besluit immers niet hebben genomen, dan zou de beperking op het vrije verkeer van Roemeense werknemers met ingang van 1 januari 2012 zijn vervallen.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/fb39e7b3e89d45d85a125d0144ed263d5974b8c0ea854f721458fe6c7d10b29e | shasum -a 256