Onder 9. Rechtbank Den Haag 17 juni 2014

Verweerder heeft zich in zijn verweerschrift van 4 februari 2014 op het standpunt gesteld dat verklaringen van geestelijken in hun algemeenheid niet kunnen worden aangemerkt als deskundigenberichten voor de beoordeling van de geloofwaardigheid van het asielrelaas. Van een geestelijke kan een geobjectiveerde beoordeling niet worden verwacht, omdat de geestelijke het gehele dossier van de vreemdeling niet kent en ook geen zicht heeft op dossiers van anderen. Ook zal niet uit te sluiten zijn dat een geestelijke een persoonlijk belang heeft bij de bekering van medemensen tot het juiste, door hem aanvaarde en uitgedragen, geloof. Openlijk uitspreken van twijfel aan de oprechtheid lijkt daarmee in strijd. Ook omdat het kenbaar maken van twijfel aan de oprechtheid van een bekering diametraal kan staan op de doelstellingen van de geloofsgemeenschap om het geloof daadwerkelijk te verspreiden. Het kenbaar maken van deze twijfel kan schade toebrengen aan het vertrouwen en de loyaliteit van de bekeerling. Volgens verweerder is de positie van geloofsdeskundigen vergelijkbaar met die van gedragsdeskundigen. Ook van gedragsdeskundigen kan en mag niet worden verwacht dat zij, juist vanwege een goede beroepsuitoefening, van de juistheid van het gepresenteerde relaas uitgaan. Verweerder wijst op de uitspraken van de ABRvS van 9 juni 2004 (200401030/1) en 10 oktober 2003 (200304134/1). Volgens verweerder wil dit niet zeggen dat aan rapportages van geestelijken geen waarde toekomt in de beoordeling van het asielrelaas. De ingebrachte verklaring onder 6) is echter op verzoek van eiser opgesteld om de oprechtheid van de bekering te ondersteunen. Deze verklaring bevat geen authentieke eigen verklaring van eiser en voegt daarom niets toe aan wat verweerder al eerder heeft beoordeeld.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6f7a1968948d2af2bd04f4b4e52cbb08ee9cf8ef806a969b3885375ef55ea73b | shasum -a 256