Onder 19. Rechtbank Den Haag 17 juni 2014

De rechtbank wijst erop dat eiser in het gehoor heeft verklaard dat hij eerst geen geloofsovertuiging had. Omdat hij in Iran woonde moest hij de Islam wel als zijn religie zien. Hij geloofde wel in God maar niet in de God van de Islam. Hij geloofde omdat het een dwang was. De God die in de Islam werd omschreven was anders. Zijn echte ware God heeft hij in het christendom leren kennen (pagina 6 van het gehoor). “De Islam beschreef een God, zodat iedereen er bang voor was.” Eiser “wist alleen dat er een God bestond” (pagina 7 van het gehoor). Ter zitting heeft [getuige] toegelicht “dat eiser hem heeft meegedeeld dat hij in de Moslimgemeenschap opgroeide in angst voor God. Hij had het beeld van een God die boos was. Hij was angstig en opende nooit de Koran. Hij was bang voor Allah. In Nederland lieten christenen hem zien dat hij niet bang voor God hoefde te zijn en dat deze God geen boze God is maar leven aan de here Jezus schenkt. Hij werd nieuwsgierig. Hij is dus van een angstige man veranderd in iemand die vertrouwen heeft gekregen.” Uit het bestreden besluit en het verhandelde ter zitting van 3 januari en 6 februari 2014 blijkt niet dat ook deze aspecten in eisers verklaringen zijn meegewogen. Gelet hierop heeft verweerder naar het oordeel van de rechtbank onvoldoende gemotiveerd waarom doorslaggevende betekenis zou moeten worden toegekend aan de omstandigheden dat geen sprake is geweest van een langdurig proces van wikken en wegen, dat eiser zich niet heeft verdiept in andere geloven en volgens verweerder geen twijfel heeft gehad over het christelijk geloof. De beroepsgrond slaagt.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/6f7a1968948d2af2bd04f4b4e52cbb08ee9cf8ef806a969b3885375ef55ea73b | shasum -a 256