Alinea 21 Rechtbank Den Haag 13 oktober 2015

8. Blijkens het bestreden besluit en het verhandelde ter zitting is verweerder tot opheffing van de ongewenstverklaring van eiser overgegaan omdat eiser niet is uitgesloten van het toepassingsbereik van afdeling 3 van de Vw 2000. Verweerder heeft in dat verband verwezen naar artikel 67 van de Vw 2000 en hierin aanleiding gezien om, gelijktijdig met de opheffing, een inreisverbod op te leggen. Op grond hiervan concludeert de rechtbank dat de reden voor opheffing van de ongewenstverklaring enkel verband houdt met de gewijzigde regelgeving per 31 december 2011 en niet heeft plaatsgevonden naar aanleiding van een toets aan de materiële criteria zoals die zijn opgenomen in artikel 68 van de Vw 2000 in samenhang met artikel 6.6 van het Vb 2000. Dat eiser zich niet schuldig heeft gemaakt aan recidive en het door hem gepleegde strafbare feit al langere tijd is geleden, zijn geen omstandigheden die kunnen leiden tot opheffing van een ongewenstverklaring. De aanwezigheid van een ernstige bedreiging van de openbare orde is immers geen voorwaarde voor het handhaven van een ongewenstverklaring. De rechtbank ziet daarbij geen grond voor de conclusie dat een besluit tot ongewenstverklaring, genomen voor 31 december 2011, na invoering van de implementatiewetgeving geen gelding meer zou hebben. Onder die omstandigheden heeft verweerder, naar het oordeel van de rechtbank, terecht geen reden gezien om tot opheffing van de ongewenstverklaring met terugwerkende kracht over te gaan. Verweerder is dan ook terecht eerst met ingang van het bestreden besluit overgegaan tot opheffing van de ongewenstverklaring.

$ curl -s https://bron.page/api/v1/blobs/ada2ca8eb8aa7cf8a6309b946237d89f4c85003f6ba656079afd00760d309e94 | shasum -a 256